Gedachten, vrije gedachten

Gisteren sprak ik met tante Gini over het ontstaan van mijn poëzie. In dat gesprek realiseerde ik me dat mijn poëzie voorkomt uit mijn vele gedachten die ik vaak heb. Eigenlijk al van kleins af aan. Als er even ruimte was om te zijn en te denken. Want ook in mijn jeugd had ik soms de behoefte aan de ruimte en vrijheid om iets open en op mijn manier, vanuit mijn kijk op leven te overdenken. Niet zozeer om ergens over te piekeren, maar om te achterhalen wat mijn eigen visie was op wat ik hoorde en meemaakte.

Ik herinner me een wandeling aan de hand van mijn vader naar de kerk. Ja, wij gingen iedere zondag naar de RK kerk in Weesp. Na mijn eerste heilige communie ging ik zelfs weleens bijna dagelijks met mijn vriendinnetje Annette nuchter naar de kerk. Voor schooltijd was dat. Dan namen we onze ontbijten mee en aten die later gezellig samen op school op. We waren een van de laatsten die dat nog deden. Ik herinner me wel hoe we dan 's morgens onder de poortjes door van de straten waar we woonden naar de kerk liepen.

Een van die zondagochtenden liep ik net bij de pastorie toen ik me afvroeg, waarom ik als meisje niet de keuze had om wel of niet misdienaar te worden. Ik liep weer aan de hand van mijn vader. Met mijn vader heb ik van jongs af aan veel gesprekken voert. Die vele gesprekken hebben me vrij leren denken. Daar ben ik hem tot de dag van vandaag, en ik weet zeker ook morgen nog, heel dankbaar voor. Over van alles hadden we het.

Die zondagochtend zei ik hem, lopend langs de pastorie, dat ik het vals vond, dat ik niet kon kiezen of ik misdienaar werd of niet, omdat ik een meisje was. Mijn vader was wel wat verbaasd over mijn vraag. Tegelijk ook blij met die vraag. Dat verraste me. Hij vertelde me, dat die week net was besloten, dat meisjes nu ook misdienaar konden zijn. Dus ik kon me opgeven ...
Tot zijn grote teleurstelling ging ik dat beslist niet doen. Ik was wel blij, dat ik dat nu als meisje toch ook kon kiezen.

Vrijheid om mijn eigen weg te kiezen. Dat leerde ik woorden geven door de vele gesprekken met mijn vader. Ik denk dat ik mede door onze vele gesprekken ook op school niet alles voor zoete koek aan nam.

Ook jong vond ik wandelen en buiten lopen al prettig om in de rust van het moment de dingen die ik hoorde, zag en leerde te overdenken. Ik kan me herinneren dat ik met mijn godsdienstschriftje in de hand op zaterdag naar huis liep. We mochten er iets in kleuren, geloof ik. Tijdens dat naar huis lopen met dat schriftje in mijn hand, dacht ik iets als: "Ze zeggen nu wel, dat Jezus ons als zijn schaapjes steeds leidt, maar volgens mij kies ik nu toch echt zelf waar ik loop, wat ik denk en wat ik wil."

De muziek gaf mij ook jong bij dat denken al uitlaatkleppen. Mijn liedjesschrift van, ik geloof de vierde klas lagere school, heb ik dan ook nog. Dat verhuis ik koesterend steeds met me mee. Tante Gini vertelde ik gisteren in ons gesprek ook, dat één lied daaruit me het dierbaarste is. Een lied dat ik zo welkom leerde: "Die Gedanken Sind Frei"

Vandaag heb ik eindelijk eens gecheckt of klopte wat ik me daarbij herinner. Dat dit lied ook in de concentratiekampen werd gezongen. Het heerlijke van internet is, dat dit nu makkelijker na te gaan is. Ik vond de informatie via Amnesty bij de informatie over de Nacht van de Vrijheid
Er valt veel te lezen over dit lied, dat zijn oorsprong vond in de periode van de boerenoorlogen in Duitsland rond 1500. Het lied werd volgens de Nacht van de Vrijheid Amnesty site ook inderdaad in de concentratiekampen gezongen en was door Hitler verboden. Dat heb ik dus goed onthouden. Ik las verder op de site van Amnesty dat het "één van de eerste protestsongs, een aanklacht tegen censuur en controle" is.

Het lied "Die Gedanken Sind Frei" en die toelichting die ik er volgens mijn herinnering bij kreeg, waren toen al direct waardevol voor mij. Het gaf me vanaf het moment, dat ik het lied leerde een gevoel van herkenning. Van door mij gewenste vrijheid. Vrijheid van gedachten. Een rijk goed. Een basis voor veel. Ik herinner me dat ik blij was om een lied te leren, dat ik zo dichtbij mezelf voelde zijn.

Foto Helma Ketelaar van haar Lagere school liedjesschrift

Kerstwens: dat ieder kind beloftevol kan opgroeien en leven

Het is weer bijna kerst. Een feest, dat voor iedereen eigen herinneringen, betekenis, gedachten en verwachtingen heeft.

Kerst heb ik RK leren vieren. Met kerststal, die ik zo ook ga zetten, veel kaarsjes, een kerstboom en een rijke hoeveelheid muziek.

Ja, met een opa die organist dirigent was in de RK in Nederhorst én een gezin van 15 kinderen had, beleefde ik als oudste kleindochter in grote familie aantallen kerst mét muziek en feest bij opa en oma.

De kerk liet ik eerder los dan de muziek. Hoeveel jaren heb ik niet in de Schola van St. Jan in Laren met veel genoegen gezongen onder de bezielende leiding van Frans Dijkman. Dan kwamen we de tweede kerstdag in een zo donker mogelijke kerk, in het lang zwart gekleed met een brandend kaarsje de helemaal volle basiliek binnen. Sopranen, ik ook, voorop zingend: Once in Royal David's city  ... Zo rakend, dat zelfs mijn schoonouders uit die tijd meegingen naar de kerk om de muziek en sfeer te genieten.

Geregeld zong ik nog wel ergens een kerstconcert mee.
Dit jaar hebben we op mijn huidige koor La Muse s'Amuse het laatste uur voor onze kerstvakantie samen kerstliedjes gezongen. Heerlijk! Volgend jaar zingen we geloof ik een kerstconcert. Nu repeteren we voor ons concert van 22 mei 2023.

Deze kerst geniet ik na een mooi, maar vol jaar wat van de rust die kerst ook brengt. Natuurlijk zing ik en speel ik kerst op de piano. Het zingen gaat gelukkig, sinds die aanrijding 2019, weer goed en ik groei er weer in merk ik. Dat is echt zo fijn!

Én ... ik ga eerste kerstdag mijn gitaar weer stemmen. Met mijn nek durfde ik dat nog niet eerder aan. Zingen gaat nu weer goed, nu kijken hoe het mijn gitaar gaat.

Gisteren heb ik nog bij Gijs, mijn jong, mijn gedichten ingelezen in zijn studio. Wat een rijkdom om samen creatief bezig te kunnen zijn. We waren goed gefocust en hebben heerlijk samengewerkt.

Dan gaan ook de gedachten terug naar onze kerstvieringen als gezin. Ook toen hij nog klein was, bracht ik de muziek over.

Foto in het bezit van Helma Ketelaar

 

De herdertjes waren in het begin duidelijk zijn favoriet en mineur muziek moest ik echt achterwege laten. Dat was niet voor hem. 

Ook mijn jong bleek vanaf zijn geboorte een beloftevol kind en dat gun ik ieder kind.

Die herdertjes ga ik eerste kerstdag zeker weer spelen. Terwijl ik dit tik, realiseer ik me weer heel goed de ongelijkheid in Nederland en in de wereld. Laten we deze donkere dagen ook gebruiken om onze inzet voor elkaar te laten groeien.

Als ik mijn gitaar weer pak, doe ik dat met mijn kerstwens in gedachte:
ik wens de wereld toe, dat kinderen in kansrijke situaties geboren kunnen worden. Dat de kinderen hun talenten ongeremd enthousiast en geïnspireerd kunnen ontwikkelen. 

Overal op de wereld. 

We hebben nog een hele weg te gaan.
Het zou prachtig zijn als we met elkaar die wereldvrede, die daarvoor nodig is én de daarbij horende rijke natuur kunnen realiseren én blijven behouden.

🍀🐞Een waardevol kerstfeest gewenst🐞🍀

Wat een mooi idee.....

Ben jij wel eens op de grond gekwakt, zoals je een boek soms op een bureau gooit? Nou, natuurlijk juist op het moment dat ik dacht mooi mijn leven weer op te hebben, lag ik daar opeens op de grond. Ik schrok me wild. Voelde een heel zeer rechteroor, wat me enorm zorgen baarde en had overal pijn, een heel zeer hoofd én ik had het koud. Het was immers de eerste koude dag in november 2019.

Koud, dat heeft me gered. Ik zat namelijk thuis met een gevoerde hoody te werken. Had net met Sandra van Damespraatjes een afspraak gemaakt om te vieren, dat ik 10 jaar daarvoor zo met plezier een tijd ben gaan schrijven voor haar site. Nadat heerlijke telefoontje zag ik het zonnige koude buiten en nam me voor eerst die frisse neus te halen en dan aan de slag te gaan.

Bij de kapstok wilde ik dat leukere Pied de poule jasje aantrekken. Maar ja, dan moest die hoody uit, wat anders aan...zo kom ik nooit aan mijn werk toe, dacht ik nog. Dat was achteraf, mijn zeer waardevolle gedachte.

Want als je zo op de grond gekwakt wordt en je hebt een dubbele gevoerde capuchon, dan is het nog steeds een rot klap, maar met dat leuke jasje zonder capuchons was dit een ander verhaal geworden.

Nu ... ruim een jaar later en het laatste herstel nog steeds aan het handelen. Nog steeds elke dag weer vanuit balans verstandig levend... Daar ben ik en word ik er wat moe van, máár het gaat me stukken beter dan vorig jaar om deze tijd.

Dat is iets wat ik me de laatste dagen steeds weer afvraag: "Hoe ben ik toch die herstellende tijd van die hersenschudding doorgekomen, wat moest en moet ik van ver terugkomen." Niet alleen het letterlijk fysiek en mentaal hervinden van mijn evenwicht. Er zat nog een ander groot pijnpunt voor mij aan: ik kon niet meer zingen. Niet door mijn stem, maar door de kneuzing van mijn rechter kaakspier. 

Juist in zo'n hersteltijd kan even lekker zingen me zo'n kracht geven. Een paar korte regels leverde me, zelfs een half jaar na die rot klap, helaas, helaas een ruime tijd op de bank met een goed gekoelde hand. Wat deed dat smerig zeer.

Nu gaat het weer een beetje beter. Vorig jaar had ik eerst in al mijn naïviteit en optimisme nog gedacht dat ik in de zomer een week zou kunnen zingen in Mon Idee. Nou, vergeet het maar. 

Maar wat in het vat zit ....Het is weer eens een andere aanpak van zang en daar heb ik nu wel zin in. Nieuwe wegen en nieuwe muziek.

Gisteren eerst mijn "oude" muziek wat verzameld en opgestuurd. Vrijdag ga ontdekken of 50 minuten (zoom) zangles al gaat en wie weet, denkt deze optimist, als Corona en mijn kaakspier meewerken  kan ik eind augustus dan toch zingend genieten in Mon Idee..... Wat een mooi idee....

Foto Helma Ketelaar

Een meer dan tevreden, trotse moeder

Zojuist stond ik een kaartje te kopen voor de verjaardag van mijn zoon. 

Foto in bezit Helma Ketelaar

Zesendertig jaar terug legde ik de laatste hand aan vele breisels. Die, toen ik ze aan het breien was, zo heel klein leken, maar zo groot waren, toen je er was.

Je was iets aan de vroege kant, maar net als nu goed op lengte. Toch leken die zo met zorg gemaakte breisels van me zo ruim, zo groot.

Foto in bezit Helma Ketelaar

Dat groeien ging goed en tijdens mijn studie had ik mooi de tijd om jezelf te voeden. Dat voeden was eerst nog even best lastig om te leren, maar ik vond het prachtig om te doen.


Zonder stress van zwangerschapsverlof en allerlei zaken. Ik had "gewoon" een schooljaar studie met een groot literatuurexamen gepland en daardoor de tijd voor al het nieuwe.

 
Ik kan er wel uren over schrijven en denken. Net als de meeste moeders rond de verjaardag van hun kind.

We hebben al vele, mooie en onbezorgde jaren gekend en ook elkaar diep in de ogen moeten kijken in pittige tijden. Muziek was toen de manier om alles een plaats te geven. Samen muziek maken, is helend en krachtig.

Hoe heerlijk is het dan om een kaartje kopen voor alweer een verjaardag. In het vertrouwen, dat er nog vele komen. Dat is een rijke actie, die ik zo afrond met het schrijven, adresseren, frankeren en posten van het kaartje.

Een kaartje mét pittige muziek, al is het dan in de vorm van een cover. 

Foto Helma Ketelaar

Vóór je met je bands jullie eigen nummers speelden, was dit een van de covers uit jullie repertoire. Me daardoor extra bekend.


Afgelopen zaterdag hebben we met je vriendin een hele mooie dag beleefd. Ook daar was weer muziek. Een prachtig Frans barok concert wat zomaar op ons pad kwam. 

We hebben die dag met elkaar van de korte veertochtjes over de Lek, de cultuur, de muziek, het wandelen, de omgeving en ons contact genoten.

Zo simpel en zo mooi kan leven zijn. 

Zo simpel, zo mooi en zo waardevol

Mag leven soms zijn.

 

Foto Helma Ketelaar

De rijkdom van 35 jaar ervaring

Vijfendertig jaar geleden was het ook een warme zomer. De temperatuurhoogte ben ik vergeten, de warmte niet. Ik beleefde die zomer de rijkdom van een gezonde en gewenste zwangerschap. Waarin ik toen met mijn man samen bewust en genietend toeleefde naar de komst van ons kind.

Een bewuste keuze om dit tijdens mijn studie te laten gebeuren, als de natuur wilde meewerken.
Door onze activiteiten konden we het in die periode zo inrichten, dat we er beiden als ouders voor ons kind konden zijn. Kinderopvang was er namelijk in die tijd alleen voor "gehandicapte bijstandmoeders" had ik ontdekt. Oftewel schaars en wij voldeden niet aan de eisen. Dat wilden we eigenlijk ook niet. We hebben in die tijd bewust gekeken naar een oplossing om samen ouder te kunnen zijn. Vonden we ook wel prettig. Dan kan de een, de ander zijn makke in de opvoeding weer mooi neutraliseren of aanvullen.

Door hoe het leven was gelopen, was mijn keuze om vooral nooit moeder te worden opeens onomkeerbaar veranderd in een intense behoefte aan het moederschap en vooral aan het bijdragen aan de maatschappij door op deze manier verantwoordelijkheid te nemen voor de nieuwe generatie. Volledig in het besef, dat het altijd vraag blijft, of het "je gegeven is".

Best bijzonder om in 1983 tijdens mijn studie Economische- en sociale geschiedenis aan de UvA daar tijdens colleges en tentamens zwanger rond te lopen. Ik had de rijkdom van een mij, nog altijd, dierbare schoonmoeder, die heel handig kleding kon maken. Vanuit plezier en aanvoelend wat bij mij paste, heeft ze me toen een mooie studenten zwangere outfit gemaakt. 

Naast mijn ouders en schoonouders, de meeste vriendinnen waren er nog lang niet aan toe, had ik toen nog een andere meer dan ervaren raadgever. Mijn geweldige oma. Zij baarde 15 kinderen binnen 19 jaar en barstte van de bruikbare tips en inzichten. Wat een rijkdom dat ik haar tot mijn 40ste in mijn leven mocht hebben.

 

Degelijk voorbereid leefde ik naar de bevalling toe. Dat ging wel anders dan nu. Vanuit tijdschriften, boeken en via mijn geweldige vroedvrouw bereidde ik me voor. Voor mij geen zwangerschapsgym, want dat leek me echt niets voor mij. Ik heb zo lang het ging de Hatha Yoga bij Crea in Amsterdam gevolgd en wekelijks gezwommen in de Lieberg in Hilversum. Gewoon baantjes, wat verder in de zwangerschap wel langs de rand. In een gewone bikini tot ergernis van mijn moeder en tot genoegen van mijn mede zwemmers die mijn buik, waar ik zo trots op was, wekelijks zagen groeien.

Over opvoeden, begeleiden et cetera, et cetera hebben mijn man en ik, als ouders, voor, tijdens en na de bevalling in die tijd vele gesprekken gehad. Dat was voor ons een waardevolle en belangrijke zaak. Nu na 35 jaar vind ik het zo mooi, dat de mens, die ooit in mijn buik groeide en die ik maanden gevoed heb, zo steeds meer zijn eigen persoonlijkheid heeft en ontwikkelt. Dat is wat er gebeurt als je kind langer op zichzelf leeft en woont en ook echt ruimte pakt/ervaart om zich als mens te ontwikkelen.

Wat me de afgelopen maanden extra geraakt heeft, is hoe, wat ik deed, ook zo doorwerkt. Dat er interesses in je kind (volwassen man) blijken te zitten, die je onbewust gevoed hebt. Dat weet je wel als ouder. Toch is het nu zo mooi om te zien en te ervaren, dat wat hem toen raakte, nu wordt meegenomen. Voor mij is dat soms als ouder een verrassing, wat dat dan weer is. Al heel vroeg zong ik voor hem, terwijl ik gitaar speelde. Zijn vader heeft ook veel muziek interesse. Dus, dat dat meegenomen werd, hadden we kunnen verwachten.

Zijn recente nieuwe kledingstijl vind ik mooi en ook verbazend. Volgens hem heeft die stijl ook raakvlakken met het feit, dat ik er netjes uitzag toen hij klein was. Ja, een baan eind jaren 80 in de IT vroeg mantelpakjes, bloesjes, hakken en panty's. Geen idee, dat mijn werkkleding zo'n invloed had.

Van de week vroeg hij mij naar een Magnificat, wat ik gezongen had met de Schola in de Sint-Jansbasiliek in Laren. Ik stond perplex. Hij was al aan het zoeken geweest en kon maar niet, die compositie vinden, die hem toen geraakt had. Toen "moest" hij als publiek mee naar de concerten waarin ik meezong. Hij heeft die muziek, terwijl ik thuis oefende, natuurlijk ook veel gehoord. Nooit heb ik kunnen bevroeden, dat het Magnificat van naar ik nu denk Andriessen hem zo zou raken en bijblijven.

Dat is een voorbeeld van de vele momenten van rijkdom van deze 35 jaar ervaring. 

Een ervaring waarvan wij helaas al heel diep hebben ervaren, 

dat deze niet vanzelfsprekend hoeft voort te duren. 

Dat geeft dit alles extra diepte.