03-02-2022 Een rijke Belgische kunstervaring genoten in Singer, Laren

Het voelde verrijkend, luxe en bijna onwerkelijk om weer eens live een kunsttentoonstelling te beleven. Hoe fijn is dat! Ondanks de niet zo goed door mij ingeschatte regen, met name op de terugweg, zit ik nu al een paar uur thuis van oor tot oor te grijnzen. Wat doet dit me, ondanks alle mondkapjes, regels en codes, goed!

Hoe ik daar kwam? Er was een rondleiding georganiseerd door Humanistisch Verbond Afdeling 't Gooi, Vecht, Almere en daar las ik over in het recente regionale mededelingenblad.

 

Foto: Helma Ketelaar

Sinds januari 2019 lees ik bewust de tweewekelijkse digitale nieuwsbrief van het Humanistisch Verbond en vanaf december 2020 ben ik ook lid. Dat viel natuurlijk midden in alle corona regelingen, waardoor ik wel gelezen heb wat de landelijke organisatie en de regionale afdeling doen, maar iets meemaken was nog niet gelukt. Nou ja, ik had wel al contact met Ties Grijpstra, de regionale voorzitter. Dat laatste heeft recent geleid tot een heel prettig kennismakingsgesprek, waarin we veel bekenden blijken te delen, en tot mijn deelname sinds afgelopen maandag aan het regionale bestuur hier van het Humanistisch Verbond.

Mijn bezoek vandaag aan Museum Singer Laren had dan ook twee redenen. Ten eerste wilde ik graag ervaren hoe zo'n activiteit door de Afdeling 't Gooi, Vecht, Almere van het Humanistisch Verbond  georganiseerd wordt en welk interesse hiervoor is. Ten tweede wilde ik heel erg graag eindelijk weer eens een tentoonstelling live genieten. Én ja, natuurlijk heb ik zo'n mooie #Waanders catalogus mee naar huis genomen om goed na te genieten en me te herinneren om minimaal nog een keer terug te gaan om deze schilderijen nogmaals in me op te nemen en te beleven. 

Foto: Helma Ketelaar tentoonstelling Museum Singer, Laren

 

Rakende, diverse kunst van onze zuiderburen uit de periode ca. 1870 - 1970 die door Singer Laren in echt te genieten overzichtelijke zalen is verdeeld, waarin ruimte is voor de stromingen als realisme, impressionisme, symbolisme, luminisme, fauvisme, expressionisme en surrealisme. Veel mij aansprekend werk, natuurlijk grotendeels van mannelijke schilders. Daarom vraag ik je, als je de tentoonstelling gaat bezoeken, of wanneer je de uitgave Belgische Meesters van Waanders aanschaft, toch ook de tijd te nemen om te genieten van het werk van Anna Boch "Dunes au soleil" (Duinen in de zon). Een werk van Anna waar ik van genoot en eindeloos bij weg kan dromen.

Er was en is veel te genieten in Singer Laren. De rondleiding door Museum Singer Laren van vanochtend, die onze afdeling van het Humanistisch Verbond had georganiseerd, leverde mij extra beeld en beleving bij deze tentoonstelling. Als het coronatechnisch mogelijk blijft, zit er binnenkort nog zo'n rondleiding bij een volgende tentoonstelling in Museum Singer Laren in de planning. Ik ben daar, als het me enigszins past, graag weer bij. Eerst eens zien, wanneer ik deze tentoonstelling nog een keer kan gaan beleven.

Foto: Hema Ketelaar brochure Museum Singer, Laren

 

 

 

Deze coronatijd maakt me nog meer duidelijk hoe rijk het is,
als je,
weer,
 live van kunst en cultuur kunt te genieten.

Wat een mooi idee.....

Ben jij wel eens op de grond gekwakt, zoals je een boek soms op een bureau gooit? Nou, natuurlijk juist op het moment dat ik dacht mooi mijn leven weer op te hebben, lag ik daar opeens op de grond. Ik schrok me wild. Voelde een heel zeer rechteroor, wat me enorm zorgen baarde en had overal pijn, een heel zeer hoofd én ik had het koud. Het was immers de eerste koude dag in november 2019.

Koud, dat heeft me gered. Ik zat namelijk thuis met een gevoerde hoody te werken. Had net met Sandra van Damespraatjes een afspraak gemaakt om te vieren, dat ik 10 jaar daarvoor zo met plezier een tijd ben gaan schrijven voor haar site. Nadat heerlijke telefoontje zag ik het zonnige koude buiten en nam me voor eerst die frisse neus te halen en dan aan de slag te gaan.

Bij de kapstok wilde ik dat leukere Pied de poule jasje aantrekken. Maar ja, dan moest die hoody uit, wat anders aan...zo kom ik nooit aan mijn werk toe, dacht ik nog. Dat was achteraf, mijn zeer waardevolle gedachte.

Want als je zo op de grond gekwakt wordt en je hebt een dubbele gevoerde capuchon, dan is het nog steeds een rot klap, maar met dat leuke jasje zonder capuchons was dit een ander verhaal geworden.

Nu ... ruim een jaar later en het laatste herstel nog steeds aan het handelen. Nog steeds elke dag weer vanuit balans verstandig levend... Daar ben ik en word ik er wat moe van, máár het gaat me stukken beter dan vorig jaar om deze tijd.

Dat is iets wat ik me de laatste dagen steeds weer afvraag: "Hoe ben ik toch die herstellende tijd van die hersenschudding doorgekomen, wat moest en moet ik van ver terugkomen." Niet alleen het letterlijk fysiek en mentaal hervinden van mijn evenwicht. Er zat nog een ander groot pijnpunt voor mij aan: ik kon niet meer zingen. Niet door mijn stem, maar door de kneuzing van mijn rechter kaakspier. 

Juist in zo'n hersteltijd kan even lekker zingen me zo'n kracht geven. Een paar korte regels leverde me, zelfs een half jaar na die rot klap, helaas, helaas een ruime tijd op de bank met een goed gekoelde hand. Wat deed dat smerig zeer.

Nu gaat het weer een beetje beter. Vorig jaar had ik eerst in al mijn naïviteit en optimisme nog gedacht dat ik in de zomer een week zou kunnen zingen in Mon Idee. Nou, vergeet het maar. 

Maar wat in het vat zit ....Het is weer eens een andere aanpak van zang en daar heb ik nu wel zin in. Nieuwe wegen en nieuwe muziek.

Gisteren eerst mijn "oude" muziek wat verzameld en opgestuurd. Vrijdag ga ontdekken of 50 minuten (zoom) zangles al gaat en wie weet, denkt deze optimist, als Corona en mijn kaakspier meewerken  kan ik eind augustus dan toch zingend genieten in Mon Idee..... Wat een mooi idee....

Foto Helma Ketelaar

Houd elkaar (in gedachte en gevoel) juist nu vast

Het is een bijzonder jaar. Mensen zijn een beetje "kort voor de kar", zei een van mijn studenten me laatst.

Die uitdrukking was nieuw voor me: "kort voor de kar". Dat gezegde past voor mij wel in deze tijd. Juist nu we elkaar zo nodig hebben, lijkt dat "samen" mij hier en daar soms wat verder weg. 

Niet overal gelukkig. Ik merk mijn eigen directe kring warmte, meeleven en begrip. Echte aandacht voor elkaar; met ruimte en respect voor de ander. Laten weten dat je er, ook op afstand, echt bent.

Tegelijk ervaar ik ook wel in de samenleving dat het geduld wel eens even weg kijkt. Dan "lijkt" in mijn beleving het "er samen voor staan" in deze uitdagende tijd ons niet te lukken. Dat "lijkt" zo, denk ik, want ook "die anderen" beleven deze tijd op hun manier uitdagend en mogelijk voor hun gevoel als perspectiefloos en lastig.

Dit jaar zijn we misschien allemaal wel op zijn tijd ergens door anderen als "kort voor de kar" ervaren. Dat is naar mijn idee juist nu wel erg jammer.

Vandaar mijn kerstwens voor dit jaar
 

Houd elkaar

(in gedachte en gevoel)

Juist nu vast 

Dat is volgens mij, het beste wat elkaar kunnen geven.

Maak er mooie, bijzondere dagen van deze week!

Foto: Helma Ketelaar