zaterdag 24 februari 2024

Zoals het gaat … ging

Hoe te gaan leven …

Ik had er nooit zo over nagedacht
Ging nieuwe wegen
Die ik dichtbij niet eerder
Niet eerder had gezien
Dus ging ontdekken
Ontdekken vanuit nieuwsgierigheid
Ontdekken wat er bij me paste
Ontdekken wat er bij zou passen
Ontdekken wat bij mij zou blijven passen

Hoe te gaan leven …

Uitgangspunt was me helder
Helder wat mijn drive was
Mijn talenten ontwikkelen
Verder ontwikkelen
Voor mezelf
Én zo
Dat mijn talenten
Mijn ontwikkelende talenten
Ook anderen …
Andere mensen
De samenleving
Goed konden doen

Hoe te gaan leven …

Ik vond een plek
Een eigen plek om te wonen
Om te landen
Om te merken dat ik rust
Rust nodig had
Om tot mezelf te komen
En verder te gaan

De eerste studie
Die studie was niet voor mij
Dat ene vak wel
Maar ja …
Wat kon je daarmee?

Want mijn andere doel
Mijn doel was en is
Zelfstandig mijn eigen geld
Mijn eigen inkomsten
Mijn eigen levensonderhoud verdienen

Hoe te gaan leven …

Dat was nieuw
Dat was me wel duidelijk
Dat was mijn weg
Durf tekort voor dat ene vak
Dus dat bleef “hangen””
Niet passende studie gestopt
Andere studie gestart
Paste zeker
Bood kansen voor maatschappij
En voor mijn inkomsten
Boeiend vak …
Niet dat ene vak …
Dat bleef (nog) “hangen”

Hoe te gaan leven …

Geraakt door een man
Een man die me leek te passen
Daar kwamen snel
Snel signalen
Niet passende signalen

Ik wist geen weg
Het paste soms ook wel wat
Ik puzzelde
Voelde maar wist niet
Weet nu dat ik dit deel
Dit levensdeel
Niet goed
Niet goed doordacht had

Door wat niet paste …
Was het échte gesprek er niet
Tegelijk wel oprechte aardigheid
Aardigheid voor elkaar én
Het ontstane gezin
Dat toch ook warm was
Moederschap …
Hoe mooi
Ook waardevol
Hoe fijn om te beleven
Hoe rijk
Elke dag weer

Hoe verder te gaan leven …

Alleen …

Het bleef niet passen
Dat bevestigde het leven
Het mij zo dierbare leven
Mij steeds weer

Dus die stap kwam
Waar ook ik geen ervaring in had
Waarin ik
Ik weinig compassie ontving

Zelf de weg moest uitvinden
Geraakt …
Onzeker …
Onzeker over alles …
Diep geraakt …

ÉN Toen
….
Kwam mijn moederschap
Ook nog voor de grootste
De grootste uitdaging te staan
Lange uitdaging …
Maar …
Onderweg had ik wel
Wel tijdelijke hulptroepen
(hoewel een samengesteld gezin
niet altijd zo voelt)


Die uitdaging in mijn
Mijn moederschap ging voorbij
Voorbij zonder dat
Dat wat we
Wat we écht
Écht hebben moeten
Moeten vrezen
Gelukkig zónder dat

Dit besef geeft
Geeft dagelijks nu
Dagelijks een extra besef
Hoe dierbaar leven
Hoe dierbaar leven je
Dierbaar leven me kan zijn
Is …

Hoe verder te gaan leven …

Dat ene vak
Heb ik ergens nog
Nog kort omarmd
Maar het leven
Mijn leven gaf er toen
Toen geen ruimte voor
Dus ik deed het weg
Dacht dat het daarna
Teveel tijd zou
Zou kosten
Ik er te oud voor was
Terwijl ik wel een andere
Een andere grote studie
Gericht op werk en inkomen
Afrondde
Afrondde ook al
Ook al was mijn leven
Mijn liefdesleven
Niet écht dát
Dát wat bij mij paste
En werd
Werd mijn leven
Mijn leven opeens
Tijdelijk …

Tijdelijk instabiel
Door een appende
Een appende jonge fietser

Hoe verder te gaan leven …

Mijn woorden kwamen terug
Mijn poëzie begon weer
Ik droeg ze uit
Ik draag ze uit
Ik deel mijn woorden
Ik neem ze op
Op in de studio van mijn zoon
Mijn zoon die in de coronatijd
Zorgde voor passende creaties
Rondom mijn woorden
En zo ontstond
“Helaas niet voor mij”

En kreeg
En krijgt mijn levensmotto
“De dag is langer dan vandaag”
Voor mij steeds meer inhoud
Steeds meer diepte
Steeds meer duidelijkheid
Voor hoe ik
Ik in het leven
Mijn leven
Mijn leven wil staan
Sta
Wil blijven staan

En
Ontstond er rust
Stabiliteit
Een goede voedingsbodem
Voor de komende
Komende zeg 30 jaar
(je (ik) weet maar nooit)

Hoe verder te gaan leven …

Ik ging een paar dagen weg
Niet zo ver
(milieu heeft niet erg geleden)
Haalde bevestiging uit
Bevestiging uit Jane Austen
Pride & Prejustice in Leiden
Wat een musical
Wat een cast
Wat een vrouwen
Wat een energie die avond


Ik zag dus
Ik zag dus ook…
Leiden op Valentijnsavond
En had de ruimte om te zien en te voelen
Dat wordt gekleurd
Door wat ik nu
(tot mijn grote plezier)
Zie bij mijn jong en zijn lief

Ook gekleurd
Door

Wat dat ene vak
Waar ik toch weer wat aan rook
Wat dat ene vak
Mij heeft doen inzien
Mij doet inzien
Wat

Mijn eigen studenten
Mij deden voelen
Mij doen voelen

Het kan altijd nog

Hoe verder te gaan leven …

Goed
Gewoon goed!
Het schaken weer omarmd
De woorden blijven wijzen
Blijven komen
(ook nu)
Mijn werk blijft
Mijn werk blijf ik nog graag doen
Graag doen voor
Voor inkomsten
Ook voor inspiratie
Én ik zie zeker
Zeker maatschappelijk nut

Dat ene vak
Dat vak IS ER
Is IN MIJN Leven
Dat past
Dat verrijkt
Dat blijft
En als mijn leven
Lang en helder is
Gaat het wat moois
Wat moois opleveren
Onderweg is elk uur
Psychologie studie
Mijn psychologie studie
Een waar feest
Voor mij
Een echt waar feest

 

Hoe verder te gaan leven …

Het moederschap is rijk
Mijn sociale kring ook
Mijn zelfkennis én
Zelfvertrouwen gegroeid
Naast alle moois
Is er zeker nog een grote wens

Een passend levensmaatje
Om deze mooie levensfase
Mee te genieten
Mee te beleven
Mee te delen

Ook dat
Ook dat gaat
Ook dat gaat er
Dat gaat er vast zijn


Foto Gini Ketelaar in bezit van Helma Ketelaar



 

 

dinsdag 26 december 2023

Ciske in de jaren 90, brief en vraag aan Milio

 Beste Milio,

Toen ik dit voorjaar over jouw boek "Misschien moet je iets lager mikken" las, wist ik, dat ik het ging lezen ... moést lezen, wel op een moment  dat er ook tijd voor was om, naar ik nu weet, de eerste emoties en vele, vele gevoelens, gedachten, herinneringen en meer ... ruimte te geven ...

Dus begon ik deze kerstavond met lezen. Rustig dacht ik. Dat lukte me niet. Was in een keer fel geraakt. Zoals eerder tijdens het lezen/kijken van Ciske de Rat, Alleen op de Wereld en Kruimeltje. De armoede, de diepe ongelijkheid in onze samenleving, die generaties door en door gaat. Die door zoveel mensen weleens statistisch en politiek wordt beschouwd, alleen niet gevoeld, waardoor de veranderingen gaan in het tempo waarop ze gaan, denk ik nu.

Je boek heb ik net uit. In deze brief kom ik vast niet aan alles toe, wat ik je zou willen schrijven.

Chapeau, dat je de generaties lange vechtlust, intelligentie, gevoelskracht en doorzettingsvermogen hebt ingezet om te komen waar je nu bent en waarmee je beslist nog veel verder gaat komen.

Dank, dat je dit deelt en durft te delen, waardoor mensen zich in (delen van) je verhaal kunnen herkennen, gesterkt en minder alleen voelen en hierdoor ook krachtiger verdergaan.

Krachtig, dat je niet alleen je plaats veroverd hebt ... je zet die plaats ook in voor de toekomst van anderen, die nog (een deels vergelijkbare) een uitdagende weg gaan.

Waardevol, dat je de tijd hebt genomen en gevonden om dit op te schrijven en te delen.

Zelf ben ik ook een eerstegeneratiestudent, die niet uit een financieel rijk milieu komt, wel werd ik groot met een politieke, culturele en maatschappelijke bruikbare achtergrond.
Ook mijn vader was zóóóó trots en is helaas 8 dagen, nadat ik wist dat ik mijn doctoraal ging halen, onverwachts gestorven. Hij was er niet bij. Is wel 8 dagen héél trots geweest. Ook toen hij een keer mee was naar de universiteit en we op het Spui op een terras een stokbroodje boerenkaas hebben genoten.
Mijn oma was er wel bij toen ik afstudeerde. Mijn vader en mijn oma waren mijn grootste fans en door hen heb ik me altijd begrepen gevoeld.

Ja, dat was deels op de middelbare school en de universiteit soms anders. Wel heb ik nooit gedacht, dat ik er niet slim genoeg voor was. Geboden kansen heb ik weleens niet aangepakt, omdat ik die waarde er gewoon niet in herkende.

Inmiddels onder meer een doctoraal en een hbo master verder, studeer ik nu wat me 45 jaar geleden raakte: Psychologie. Doel: promotieonderzoek Levenslooppsychologie. Planning: nog 20 jaar 10 uur per week ...

Net als jij ben ik nu werkzaam in het onderwijs, maar dan voor "studerend werkend Nederland".  Dagelijks ontmoet ik daar mensen die toch/toch weer hun kansen pakken. Waardevol om hen te mogen doceren en begeleiden.

Je interview over kansenongelijkheid bij EenVandaag, waar ook de mij goed bekende en gewaardeerde Jet Bussemaker aan meewerkte, gaf voor mij de kracht en waarde van je boek extra weer. Door jouw boek krijgt de student uit een achterstandsituatie een gezicht, waardoor de kans groeit, dat hier meer aandacht voor komt.

Ik heb nog wel een vraag: je geknok en letterlijke gevecht heb ik als dapper en moedig gelezen. Je "redding" komt mede door je vriendin en moeder, geef je ook aan. Je spreekt nu veel eerstegeneratiestudenten:
... Heb je hierdoor een actueel beeld, hoe de kansen liggen van meisjes uit (kans)arme achtergronden in onze samenleving? Wie biedt hen de uiteindelijk toch zo nodige ondersteuning?

Nogmaals, Milio, dank voor je boek en kracht die je in de samenleving brengt.

Hartelijke groet,

Helma Ketelaar



zaterdag 18 november 2023

Tonia Stieltjes .. .wilskrachtinspiratie

Vandaag had ik me een inspirerende ochtend gepland door naar Singer te gaan om de expositie van Tonia Stieltjes te bezoeken.

Ik had al gelezen, dat ze de eerste en enige zwarte vakbondsleidster van Amsterdam was. Én dat zij veel is geschilderd door #JanSluijters, 

 

Foto Helma Ketelaar
waar ik graag werk van mag zien. Het beeld van de aankondiging van deze tentoonstelling bevestigde me verder, dat ik deze tentoonstelling gewoon heel graag in het Singer in Laren wilde gaan beleven. 

Daardoor heb ik ook de tentoonstelling La Grande Bleue gezien

Foto Helma Ketelaar

 

Nou ... ja ..., gezien ... hoe mooi het ook was en hoe ik ook van het werk van de diverse schilders én de Middellandse Zee houd ... ik kwam voor Tonia merkte ik.

Over Tonia had ik gelezen én gehoord in de podcast die ik via de site van Singer ontdekte. Ik was oprecht benieuwd!

Dat bleek me terecht! Wat een levensverhaal vol wilskracht, kansen zien en pakken ... leven!
Niet alles ga ik hier nu vertellen. Dat kan ik nu ook nog niet goed genoeg, want er is zoveel ... Er zijn nog vele indrukken, die ik rustig wil laten indalen.

Waardevol om een zo krachtige zwarte vrouw uit die periode (1881 - 1932) te leren "kennen". Een vrouw met zeker geen glad leven, een leven vol uitdagingen, waarin ze, is mijn eerste indruk nu, de kansen pakte die er lagen en leefde ...

Kortom, dit blog is eigenlijk een aanrader om, als dit je aanspreekt, wilskrachtinspiratie in Singer Laren op te gaan doen (kan tot 17 maart 2024) , en/of ... 

Foto Hema Ketelaar
dit prachtige door Waanders Uitgevers uitgegeven boek over Tonia  van Esther Schreuder te lezen. Ik heb het in de winkel in Singer gekocht en denk dat dit mooie literatuur voor me is in dit regenachtige weekend.


woensdag 8 februari 2023

Gedachten, vrije gedachten

Gisteren sprak ik met tante Gini over het ontstaan van mijn poëzie. In dat gesprek realiseerde ik me dat mijn poëzie voorkomt uit mijn vele gedachten die ik vaak heb. Eigenlijk al van kleins af aan. Als er even ruimte was om te zijn en te denken. Want ook in mijn jeugd had ik soms de behoefte aan de ruimte en vrijheid om iets open en op mijn manier, vanuit mijn kijk op leven te overdenken. Niet zozeer om ergens over te piekeren, maar om te achterhalen wat mijn eigen visie was op wat ik hoorde en meemaakte.

Ik herinner me een wandeling aan de hand van mijn vader naar de kerk. Ja, wij gingen iedere zondag naar de RK kerk in Weesp. Na mijn eerste heilige communie ging ik zelfs weleens bijna dagelijks met mijn vriendinnetje Annette nuchter naar de kerk. Voor schooltijd was dat. Dan namen we onze ontbijten mee en aten die later gezellig samen op school op. We waren een van de laatsten die dat nog deden. Ik herinner me wel hoe we dan 's morgens onder de poortjes door van de straten waar we woonden naar de kerk liepen.

Een van die zondagochtenden liep ik net bij de pastorie toen ik me afvroeg, waarom ik als meisje niet de keuze had om wel of niet misdienaar te worden. Ik liep weer aan de hand van mijn vader. Met mijn vader heb ik van jongs af aan veel gesprekken voert. Die vele gesprekken hebben me vrij leren denken. Daar ben ik hem tot de dag van vandaag, en ik weet zeker ook morgen nog, heel dankbaar voor. Over van alles hadden we het.

Die zondagochtend zei ik hem, lopend langs de pastorie, dat ik het vals vond, dat ik niet kon kiezen of ik misdienaar werd of niet, omdat ik een meisje was. Mijn vader was wel wat verbaasd over mijn vraag. Tegelijk ook blij met die vraag. Dat verraste me. Hij vertelde me, dat die week net was besloten, dat meisjes nu ook misdienaar konden zijn. Dus ik kon me opgeven ...
Tot zijn grote teleurstelling ging ik dat beslist niet doen. Ik was wel blij, dat ik dat nu als meisje toch ook kon kiezen.

Vrijheid om mijn eigen weg te kiezen. Dat leerde ik woorden geven door de vele gesprekken met mijn vader. Ik denk dat ik mede door onze vele gesprekken ook op school niet alles voor zoete koek aan nam.

Ook jong vond ik wandelen en buiten lopen al prettig om in de rust van het moment de dingen die ik hoorde, zag en leerde te overdenken. Ik kan me herinneren dat ik met mijn godsdienstschriftje in de hand op zaterdag naar huis liep. We mochten er iets in kleuren, geloof ik. Tijdens dat naar huis lopen met dat schriftje in mijn hand, dacht ik iets als: "Ze zeggen nu wel, dat Jezus ons als zijn schaapjes steeds leidt, maar volgens mij kies ik nu toch echt zelf waar ik loop, wat ik denk en wat ik wil."

De muziek gaf mij ook jong bij dat denken al uitlaatkleppen. Mijn liedjesschrift van, ik geloof de vierde klas lagere school, heb ik dan ook nog. Dat verhuis ik koesterend steeds met me mee. Tante Gini vertelde ik gisteren in ons gesprek ook, dat één lied daaruit me het dierbaarste is. Een lied dat ik zo welkom leerde: "Die Gedanken Sind Frei"

Vandaag heb ik eindelijk eens gecheckt of klopte wat ik me daarbij herinner. Dat dit lied ook in de concentratiekampen werd gezongen. Het heerlijke van internet is, dat dit nu makkelijker na te gaan is. Ik vond de informatie via Amnesty bij de informatie over de Nacht van de Vrijheid
Er valt veel te lezen over dit lied, dat zijn oorsprong vond in de periode van de boerenoorlogen in Duitsland rond 1500. Het lied werd volgens de Nacht van de Vrijheid Amnesty site ook inderdaad in de concentratiekampen gezongen en was door Hitler verboden. Dat heb ik dus goed onthouden. Ik las verder op de site van Amnesty dat het "één van de eerste protestsongs, een aanklacht tegen censuur en controle" is.

Het lied "Die Gedanken Sind Frei" en die toelichting die ik er volgens mijn herinnering bij kreeg, waren toen al direct waardevol voor mij. Het gaf me vanaf het moment, dat ik het lied leerde een gevoel van herkenning. Van door mij gewenste vrijheid. Vrijheid van gedachten. Een rijk goed. Een basis voor veel. Ik herinner me dat ik blij was om een lied te leren, dat ik zo dichtbij mezelf voelde zijn.

Foto Helma Ketelaar van haar Lagere school liedjesschrift





vrijdag 23 december 2022

Kerstwens: dat ieder kind beloftevol kan opgroeien en leven

Het is weer bijna kerst. Een feest, dat voor iedereen eigen herinneringen, betekenis, gedachten en verwachtingen heeft.

Kerst heb ik RK leren vieren. Met kerststal, die ik zo ook ga zetten, veel kaarsjes, een kerstboom en een rijke hoeveelheid muziek.

Ja, met een opa die organist dirigent was in de RK in Nederhorst én een gezin van 15 kinderen had, beleefde ik als oudste kleindochter in grote familie aantallen kerst mét muziek en feest bij opa en oma.

De kerk liet ik eerder los dan de muziek. Hoeveel jaren heb ik niet in de Schola van St. Jan in Laren met veel genoegen gezongen onder de bezielende leiding van Frans Dijkman. Dan kwamen we de tweede kerstdag in een zo donker mogelijke kerk, in het lang zwart gekleed met een brandend kaarsje de helemaal volle basiliek binnen. Sopranen, ik ook, voorop zingend: Once in Royal David's city  ... Zo rakend, dat zelfs mijn schoonouders uit die tijd meegingen naar de kerk om de muziek en sfeer te genieten.

Geregeld zong ik nog wel ergens een kerstconcert mee.
Dit jaar hebben we op mijn huidige koor La Muse s'Amuse het laatste uur voor onze kerstvakantie samen kerstliedjes gezongen. Heerlijk! Volgend jaar zingen we geloof ik een kerstconcert. Nu repeteren we voor ons concert van 22 mei 2023.

Deze kerst geniet ik na een mooi, maar vol jaar wat van de rust die kerst ook brengt. Natuurlijk zing ik en speel ik kerst op de piano. Het zingen gaat gelukkig, sinds die aanrijding 2019, weer goed en ik groei er weer in merk ik. Dat is echt zo fijn!

Én ... ik ga eerste kerstdag mijn gitaar weer stemmen. Met mijn nek durfde ik dat nog niet eerder aan. Zingen gaat nu weer goed, nu kijken hoe het mijn gitaar gaat.

Gisteren heb ik nog bij Gijs, mijn jong, mijn gedichten ingelezen in zijn studio. Wat een rijkdom om samen creatief bezig te kunnen zijn. We waren goed gefocust en hebben heerlijk samengewerkt.

Dan gaan ook de gedachten terug naar onze kerstvieringen als gezin. Ook toen hij nog klein was, bracht ik de muziek over.

Foto in het bezit van Helma Ketelaar
 

De herdertjes waren in het begin duidelijk zijn favoriet en mineur muziek moest ik echt achterwege laten. Dat was niet voor hem. 

Ook mijn jong bleek vanaf zijn geboorte een beloftevol kind en dat gun ik ieder kind.

Die herdertjes ga ik eerste kerstdag zeker weer spelen. Terwijl ik dit tik, realiseer ik me weer heel goed de ongelijkheid in Nederland en in de wereld. Laten we deze donkere dagen ook gebruiken om onze inzet voor elkaar te laten groeien.

Als ik mijn gitaar weer pak, doe ik dat met mijn kerstwens in gedachte:
ik wens de wereld toe, dat kinderen in kansrijke situaties geboren kunnen worden. Dat de kinderen hun talenten ongeremd enthousiast en geïnspireerd kunnen ontwikkelen. 

Overal op de wereld. 

We hebben nog een hele weg te gaan.
Het zou prachtig zijn als we met elkaar die wereldvrede, die daarvoor nodig is én de daarbij horende rijke natuur kunnen realiseren én blijven behouden.

🍀🐞Een waardevol kerstfeest gewenst🐞🍀



zaterdag 8 oktober 2022

Julia Frank: ik had graag eerder van je geleerd!

Hoewel ik al enige tijd, jaren geleden, vermoedde dat ik ooit zou scheiden. Dacht ik in die dubbende periode wel na over dat scheidingsproces op zich, maar heel weinig over de periode daarna.

Nu zijn die scheidingsperiode en vooral ook die periode daarna verwarrender geweest dan een mens zich wenst. Misschien maar goed, dat ik daar niet te diep over nagedacht heb.

Éen ding vind ik achteraf wel minder goed van mezelf. Ik had me natuurlijk kunnen bedenken dat ik na mijn scheiding ... in een nieuwe relatie ... ik was toen midden 40 .. wel te maken kon krijgen met een zogenaamd "samengesteld gezin". Zelf was ik met 25 jaar moeder geworden en vond mijn scheiding plaats toen onze zoon 19 jaar was. Dat was niet overal zo.

Ik had van een kort na een scheiding startend samengesteld gezin weinig tot geen voorbeelden.

Zo gebeurde het, dat ik in een voor mij écht warrige tijd, zo'n 3/4 jaar na mijn scheiding, een hele fijne aantrekking voelde tot een mooie, aardige, slimme man. Zijn zoon was ruim 7 jaar jonger dan de mijne.

Deze jongen had snel mijn hart gestolen en ik heb hem bijvoorbeeld onder meer mogen helpen met het kaften van zijn eerste schoolboeken. Ruim 8,5 jaar mocht ik betrokken zijn bij zijn leven. Dat was mijn grotendeels een waar genoegen en soms ook een grote puzzel.

Als ik dan las van alleen maar vrolijke "bonusmoeders" waarbij alles soepel liep, zoals iedere betrokkene het wenste, dan voelde ik me flink tekort schieten!

Eerst zag ik mijn "stiefzoon" in het huis van zijn vader, later kwam hij in het huis van zijn vader en mij. Dat bleek een grote verandering. Hoe goed wij, en zeker ook ik, het bedoelden. Die stap was voor allemaal echt uitdagend.
Opeens liep het contact onderling op een nieuwe manier en golden er toch wat andere regels. Dat was wennen. Ik heb daar mijn best voor gedaan. Wij hebben ons best daarvoor gedaan. Toch had het anders gekund. Ik miste een rolpatroon en eigen ervaring, als ik er nu op terugkijk.

Inmiddels heb ik er veel over gelezen, recensies over geschreven en over nagedacht.

Ik vond het ook lastig om in mijn eigen verwarrende tijd, waarin ik zo blij was dat er weer liefde en passie was, mij in mij nieuwe situatie mij passend te gedragen. Het was een uitdaging voor me, doordat bij die zo gewenste liefde en passie ook voor mij onbekende rollen hoorden. Die rollen wilde ik graag passend bij alle betrokkenen, inclusief mezelf, goed invullen. Ook ik kan blijkbaar niet alles tegelijk. Ik was best wat zoekende. 

Nu, jaren later, werd ik verrast door een prachtig boek over onder meer het starten van een samengesteld gezin. Dit boek leerde ik door mijn diverse activiteiten onverwachts kennen. Voor mij een hele waardevolle ontdekking.

Foto Helma Ketelaar

Notabene een boek uit 1920 van een auteur die ik nog niet eerder kende: Julia Frank (1893-1926)

Van De Cirkel, in 1920 uitgegeven door A.W. Sijthoff's Uitgeversmaatschappij te Leiden, heb ik de tweede druk gelezen. Dit was niet het eerste boek van Julia Frank.
Eerder schreef ze al Het onvolmaakte, waarvan lovende recensies achterin De cirkel te lezen zijn.

Foto Helma Ketelaar

Ik heb De cirkel bijna in een ruk uitgelezen. Heerlijk geschreven. Open over relaties en seksualiteit. Én over de start van haar tweede relatie. Die relatie betekende de start van haar samengestelde gezin, waarin ze stiefmoeder werd van een jongen. Die jongen kende ze al en ze hadden inmiddels een hechte band. Toch bleek de stap om samen in het huis wonen, waar de jongen en zijn vader al woonden, een hele grote en rakende stap.
De moeite, die het kostte, om het eerst zo makkelijk lijkende evenwicht in het huis te vinden, beschrijft ze raak, empathisch, invoelbaar, herkenbaar en open. 

Het zegt mogelijk nog meer over mij dan over haar. Ik had dit open prachtige boek van een jonge schrijfster (het is voor haar 27ste geschreven) uit die tijd niet verwacht. Wel had ik het graag jaren eerder van haar gelezen.

Een samengesteld gezin, in wat voor een vorm of verband dan ook, kan voor alle partijen warm zijn. Het is tegelijk ook een ware uitdaging, die je ook echt onder ogen mag zien. Een uitdaging, die het waard is om aan te gaan. Wat mij betreft wel beter voorbereid dan mijn eerste poging.

Voor de stiefouders onder de lezers: een mooie stiefouderdag morgen!

Foto Helma Ketelaar



zaterdag 20 augustus 2022

20 jaar terug ging ik op reis naar mijn huidige kalmte

Bijna 20 jaar geleden nam ik een definitieve beslissing, die mijn al op zijn kop staande leven, nog meer dynamiek gaf. Die beslissing zat er al even aan te komen en was helaas onontkoombaar. De kern van de relatie, waar ik toen ruim 22 jaar in leefde, herbergde een onmogelijkheid voor mij. Steeds meer ontdekte ik, dat ik mijn partner blijvend minder hetero ervaarde, als ik mezelf voelde. Dat was en is pijnlijk, maar wel de realiteit.

Daar heb ik mee geworsteld. Wist niet goed wat er echt was en daardoor werd delen en raad vragen moeilijk. Het was grotendeels mijn lastige proces. Een proces, waarvan ik wel voelde waar het naartoe ging. Ik heb alleen eerst echt alles, alles geprobeerd om niet op dat beslissende moment uit te komen.

Donderdagavond 12 september 2002 23.30 uur werd het me heel duidelijk, dat ik wel de stap moest zetten om verder mijn eigen weg te gaan.

Dat dit een spannende stap was, voelde ik heel goed. Alleen als het echt niet anders kan, ... dan moet het gewoon. 

Ik zeg weleens, dat ik geen brief geschreven heb met het verzoek om op deze aarde te leven. Nu ik hier toch ben, maak ik graag een prettig leven. Een leven, dat bij voorkeur ook waardevol is voor de samenleving waarin ik leef, de natuur en natuurlijk ook voor mijn naasten en mezelf.

Mijn echte zelf ontdekken heeft mij best wat tijd gekost. Zo'n proces is ook nooit klaar, denk ik. Wel ervaar ik mij nu op een moment in mijn leven waar ik oprecht blij en kalm van word. Nee, niet inactief, dat past me niet en dat vind ik ook zonde van de kansen die leven biedt.

Die afgelopen 20 jaar waren voor mij een boeiende reis. Met overigens een gezonde ecologische voetprint. 

Deze reis was intens en soms prachtig. Binnen het eerste jaar werd ik geconfronteerd met de diepste zorg voor mijn jong, die je als moeder maar kan voelen. Gelukkig liep dat goed af. Maar dat is een onderwerp, dat me bij het tikken de tranen in de ogen geeft. Niet erg, want het gevoel is niet langer weggestopt en dat hele traject heeft ook een mooie plaats gekregen. Dit soort belevenissen geven ook diepte aan wat er nu is en een terecht gevoel voor wat belangrijk is.

De reis was ook uitdagend op financieel gebied. Van jongs af aan wist ik, dat ik graag zelfstandig wilde leven. Een écht eigen leven, met eigen inkomsten, wel bij voorkeur in verband met een mij dierbare man.

Dat zelfstandige leven starten was een uitdaging. Begin jaren 80 kreeg ik op de UVA een studieadvies van mijn decaan, waar ik mij niet in kon vinden. Na een pittig telefoongesprek verzuchtte de decaan: "Oh, jij wil later werken, een eigen baan na je studie!" Dat gaf een passender studieadvies ... Ja, zo was dat soms nog in die tijd.

Die afgelopen 20 jaar heb ik voor die financiële zelfstandigheid soms flink moeten knokken. Ik startte die jaren met extra hypotheken, was de uitkopende partij, én een baanverlies door een reorganisatie. Om van mijn politieke avontuur maar niet te spreken.

Inmiddels woon ik 7,5 jaar in mijn handige appartement op een prettige plek in Hilversum van waaruit ik de rust en mezelf weer terugvond. Ik heb ervaren dat ik stevig sta en weer stevig ga staan, als dat nodig is. 

Me verbinden met lotgenoten, de "hetero van de homo", heeft me in contact gebracht met vele warme sterke vrouwen. Mijn woorden delen over het later uit de kast komen van je partner hebben mij veel rust gebracht. De diverse reacties op mijn woorden geven aan, dat ze bijdragen aan een langzame, betere zichtbaarheid van deze intense beleving, die in onze maatschappij én onze wereld veel voorkomt.

Vanuit die woorden heb ik mijn poëzie weer opgepakt. Mijn eerste bundel "Helaas niet voor mij" uitgegeven. Zondag draag ik weer voor op een open podium in Eindhoven en ik werk door aan een volgende bundel.

Mijn verder leven gaat en kan nu vanuit de kracht van kalmte. Zoals Kurma de schildpad in "De 7 geheimen van de schildpad" op pagina 101 "spreekt: "Wie met langzaamheid en bedachtzaamheid handelt, wordt rustig. Wie rustig wordt, wordt vrolijk en kalm. Vrolijkheid en kalmte zijn als sleutels die de poort naar het geluk openen."

Vanuit mijn gevonden balans en intrinsieke rust werk ik in diverse rollen voor studerend werkend Nederland en besteed ik verder tijd aan heterocoach, studeren en dichten. Hiernaast ervaar ik ook natuurlijke ruimte voor zang, sport en leven.

Wie weet biedt het leven mij ook in mijn echte privé nog wat moois. Stap voor stap leef ik genietend vanuit mijn huidige kalmte verder.

Foto: Helma Ketelaar