De kracht van doorgaan
Van opnieuw
Opnieuw verrassend
Onverwacht verrassend
Weer er zijn
Weer groeien
Krachtig
Prachtig
Wat we
Doorgeven
Koesteren
Voeden
Opmerken
Toespreken
Delen
...
Gaat van ons
Gisteren
Van ons
Vandaag
Verder in ons
Morgen
Met de kracht
En de pracht
Die het
Deden
... Ontstaan ...
 |
| Foto Helma Ketelaar |
Lieve pa,
De afgelopen maanden – weken
en ik dacht dagen …
die dagen …
die dagen waren het niet.
In de abstractie van maanden
maanden – weken
stoeide ik met het bereiken
het bereiken van dat
dat wat jij net niet
net niet bereikte.
Had wel van anderen gehoord
nee … had geluisterd naar
wat zo’n doorleving met hen
met hen ooit deed
weet nu,
dat ik het niet …
niet echt gehoord
niet …
niet echt gevoeld had.
Vandaag voel ik,
dat ik …
nu ik het …
nu ik het al een paar weken ben
dat eigenlijk hét precieze
dat hét precieze moment
toch bijna ongemerkt
bijna ongemerkt in het dagelijkse …
mijn dagelijkse leven …
over …
over is gegaan.
Vandaag voel ik
voel ik hoe rijk
hoe rijk ik dit behalen
dit behalen van …
van die leeftijd
die leeftijd, die
die onverwachts
voor velen onverwachts
niet …,
nee nooit …
nooit de jouwe werd …
Hoe rijk ik …
hoe rijk ik ben …
rijk met een warme groep
warme groep dierbaren in …
in mijn leven
met wie ik mijn geworstel soms
soms heb kunnen delen
en recent heel mooi en warm
mooi en warm vierde
dat ik wél 66 werd …
Door mijn geworstel
mijn geworstel
met jouw vroege
jouw vroege …
vroege zo onverwachtse dood
…
leerde je mij nu
nu …
leerde je mij na jaren
na jaren
leerde je mij nu …
nu mij beter zien
hoe … rijk … mijn … leven … is
…
…
Dank je wel, pa …
…
…
Foto Helma Ketelaar van kaartcreatie Wijnanda Hoetmer
Beste Milio,
Toen ik dit voorjaar over jouw boek "Misschien moet je iets lager mikken" las, wist ik, dat ik het ging lezen ... moést lezen, wel op een moment dat er ook tijd voor was om, naar ik nu weet, de eerste emoties en vele, vele gevoelens, gedachten, herinneringen en meer ... ruimte te geven ...
Dus begon ik deze kerstavond met lezen. Rustig dacht ik. Dat lukte me niet. Was in een keer fel geraakt. Zoals eerder tijdens het lezen/kijken van Ciske de Rat, Alleen op de Wereld en Kruimeltje. De armoede, de diepe ongelijkheid in onze samenleving, die generaties door en door gaat. Die door zoveel mensen weleens statistisch en politiek wordt beschouwd, alleen niet gevoeld, waardoor de veranderingen gaan in het tempo waarop ze gaan, denk ik nu.
Je boek heb ik net uit. In deze brief kom ik vast niet aan alles toe, wat ik je zou willen schrijven.
Chapeau, dat je de generaties lange vechtlust, intelligentie, gevoelskracht en doorzettingsvermogen hebt ingezet om te komen waar je nu bent en waarmee je beslist nog veel verder gaat komen.
Dank, dat je dit deelt en durft te delen, waardoor mensen zich in (delen van) je verhaal kunnen herkennen, gesterkt en minder alleen voelen en hierdoor ook krachtiger verdergaan.
Krachtig, dat je niet alleen je plaats veroverd hebt ... je zet die plaats ook in voor de toekomst van anderen, die nog (een deels vergelijkbare) een uitdagende weg gaan.
Waardevol, dat je de tijd hebt genomen en gevonden om dit op te schrijven en te delen.
Zelf ben ik ook een eerstegeneratiestudent, die niet uit een financieel rijk milieu komt, wel werd ik groot met een politieke, culturele en maatschappelijke bruikbare achtergrond.
Ook mijn vader was zóóóó trots en is helaas 8 dagen, nadat ik wist dat ik mijn doctoraal ging halen, onverwachts gestorven. Hij was er niet bij. Is wel 8 dagen héél trots geweest. Ook toen hij een keer mee was naar de universiteit en we op het Spui op een terras een stokbroodje boerenkaas hebben genoten.
Mijn oma was er wel bij toen ik afstudeerde. Mijn vader en mijn oma waren mijn grootste fans en door hen heb ik me altijd begrepen gevoeld.
Ja, dat was deels op de middelbare school en de universiteit soms anders. Wel heb ik nooit gedacht, dat ik er niet slim genoeg voor was. Geboden kansen heb ik weleens niet aangepakt, omdat ik die waarde er gewoon niet in herkende.
Inmiddels onder meer een doctoraal en een hbo master verder, studeer ik nu wat me 45 jaar geleden raakte: Psychologie. Doel: promotieonderzoek Levenslooppsychologie. Planning: nog 20 jaar 10 uur per week ...
Net als jij ben ik nu werkzaam in het onderwijs, maar dan voor "studerend werkend Nederland". Dagelijks ontmoet ik daar mensen die toch/toch weer hun kansen pakken. Waardevol om hen te mogen doceren en begeleiden.
Je interview over kansenongelijkheid bij EenVandaag, waar ook de mij goed bekende en gewaardeerde Jet Bussemaker aan meewerkte, gaf voor mij de kracht en waarde van je boek extra weer. Door jouw boek krijgt de student uit een achterstandsituatie een gezicht, waardoor de kans groeit, dat hier meer aandacht voor komt.
Ik heb nog wel een vraag: je geknok en letterlijke gevecht heb ik als dapper en moedig gelezen. Je "redding" komt mede door je vriendin en moeder, geef je ook aan. Je spreekt nu veel eerstegeneratiestudenten:
... Heb je hierdoor een actueel beeld, hoe de kansen liggen van meisjes uit (kans)arme achtergronden in onze samenleving? Wie biedt hen de uiteindelijk toch zo nodige ondersteuning?
Nogmaals, Milio, dank voor je boek en kracht die je in de samenleving brengt.
Hartelijke groet,
Helma Ketelaar
"Vorige week las ik hier de blog van Tim de Jong over “Alledaags geweld”. (de toenmalige link werkt niet meer) Hij vertelt daar onder meer in dat hij Changemaker voor WE CAN is geworden. En hij schrijft: “We kunnen blijven toekijken maar ook proberen ons in te zetten voor een veiliger wereld”. Hij heeft daar geen weet van, maar zo’n zin komt bij mij binnen.
Ik ben ook Changemaker. Tenminste, ik heb me al een tijd geleden aangemeld en ik ontvang de mails. Zo nu en dan deel ik twitter- en facebookberichten van WE CAN. Daar blijft het tot nu toe bij. Terwijl ik weet dat dat alleen al voor mezelf niet zo kan blijven.
Natuurlijk ben ik me echt bewust van het feit dat we leven in een maatschappij waarin als mannen het moeilijk hebben, de vrouwen dat (soms) fysiek merken. Dat is in oorlogsgebieden. En dat zijn er nog steeds heel veel. Veel te veel. Het is ook hier in Nederland. En helaas overal in Nederland. Want juist ik besef, dat we onze monden er over houden, dat ik mijn mond er over houd en dat dat niet helpt.
Daarom nu, voor de eerste keer, maar eens wat naar buiten gebracht. Wel anoniem, niet vanwege angst voor mijn dader, wel in verband met de schaamte en deel onwetendheid van de mensen in korte kring daarom heen en wat dat in woorden voor mij en mijn kind kan betekenen.
Ik ben een vrouw waarvan men niet verwacht, dat ze ooit met huiselijk geweld te maken krijgt of heeft gehad. Zie er goed uit, universitair geschoold, goede banen en zelfs hier en daar een publieke functie, daarbij creatief en een goed sociaal leven. Een vrouw die zelfverzekerd en mondig overkomt en dat ook meestal is. Ook een vrouw, die ruim 20 jaar in een relatie heeft geleefd, waar binnen na anderhalf jaar wel huiselijk geweld voorkwam. Ik was toen nog jong, studeerde, nog geen moeder en wist niet wat te doen, dus ik bleef. Ik heb gemerkt en gevoeld, dat als je die eerste keer blijft, de stap om daarna toch om deze reden te vertrekken groot, voor mij te groot, is.
De eerste zomer dat ik samenwoonde met mijn toen nog vriend en latere man, heb ik de Zomeruniversiteit aan de UvA gevolgd. Heb ik volgens mij Karin Spaink, toen nog PSP, gehoord over dit onderwerp Huiselijk geweld binnen relaties en kon ik me niet voorstellen, dat ik me ooit een klap zou laten geven door mijn partner. Als dat al zou gebeuren, was ik natuurlijk direct weg. Tenminste dat dacht ik.
Het was er niet altijd, ik heb geen blauw oog gehad wel wat zichtbaar letsel. Ben ook op kwetsbare momenten letterlijk geraakt. Dat houd ik echt voor mij. Vanaf die eerste keer was het voor altijd anders thuis. Er was geen haat tegen mij. Er zat een puzzel in hemzelf. Dit had met zijn seksualiteit te maken en zijn strijd om echt te onderzoeken en eventueel daarna te erkennen, wat zijn seksualiteit is. Ik heb niet bewust geweten dat dat het was, wel dat er iets aan ten grondslag lag, dat buiten mij stond. Vanaf die eerste keer was er ALTIJD alleen al de dreiging wanneer we iets bespraken of als hij niet goed in zijn vel zat dat het weer kon gebeuren. Pas nu, nadat ik echt al ruim tien jaar uit die relatie ben, kan ik aan mezelf erkennen wat een druk dat op je legt als “slachtoffer”. Laat staan als dat geweld er altijd dagelijks is.
Van de meest kwetsbare keer bleken achteraf, ik was dat vergeten, mijn ouders, schoonouders, broer en schoonzus op de hoogte. Mijn zus was er een keer bij, dat het gebeurde. Toen ik mijn moeder ging vertellen, dat ik (eindelijk) ging scheiden, begon ze een verhaal van “stand by your man”. Ik was verbijsterd en heb gevraagd haar mijn hele verhaal eens echt aan te horen. Dit heeft haar verbijsterd: ze wist het en heeft na dat voorval nooit meer gevraagd hoe het met haar eigen dochter was……
Als ik over huiselijk geweld en ook over oorlog en wat dat voor vrouwen kan betekenen zie, lees en hoor dan besef ik, dat we onze monden moeten open doen. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken als ik zeg hoe moeilijk dat dit is. Want zelfs in onze “rustige” samenleving, kijkt je eigen kring naasten vaak de andere kant op en kun je je met je ervaringen in huiselijk geweld zo verdomd alleen voelen.
Dankzij de blog van Tim ben ik nu toch gaan schrijven. Een stuk dat ik nu schrijf, terwijl letterlijk mijn tranen op het toetsenbord vallen. Voor mij van opluchting, want delen helpt. Ook anoniem. Ook tranen vanuit het besef van het vele leed, dat terwijl ik dit nu rustig schrijf, vrouwen op dit moment nota bene thuis beleven.
Een WE CAN Changemaker"
Deze blog stond november 2013 op Atriaontmoet.nl
"We Can" is inmiddels gestopt.
