Beste Milio,
Toen ik dit voorjaar over jouw boek "Misschien moet je iets lager mikken" las, wist ik, dat ik het ging lezen ... moést lezen, wel op een moment dat er ook tijd voor was om, naar ik nu weet, de eerste emoties en vele, vele gevoelens, gedachten, herinneringen en meer ... ruimte te geven ...
Dus begon ik deze kerstavond met lezen. Rustig dacht ik. Dat lukte me niet. Was in een keer fel geraakt. Zoals eerder tijdens het lezen/kijken van Ciske de Rat, Alleen op de Wereld en Kruimeltje. De armoede, de diepe ongelijkheid in onze samenleving, die generaties door en door gaat. Die door zoveel mensen weleens statistisch en politiek wordt beschouwd, alleen niet gevoeld, waardoor de veranderingen gaan in het tempo waarop ze gaan, denk ik nu.
Je boek heb ik net uit. In deze brief kom ik vast niet aan alles toe, wat ik je zou willen schrijven.
Chapeau, dat je de generaties lange vechtlust, intelligentie, gevoelskracht en doorzettingsvermogen hebt ingezet om te komen waar je nu bent en waarmee je beslist nog veel verder gaat komen.
Dank, dat je dit deelt en durft te delen, waardoor mensen zich in (delen van) je verhaal kunnen herkennen, gesterkt en minder alleen voelen en hierdoor ook krachtiger verdergaan.
Krachtig, dat je niet alleen je plaats veroverd hebt ... je zet die plaats ook in voor de toekomst van anderen, die nog (een deels vergelijkbare) een uitdagende weg gaan.
Waardevol, dat je de tijd hebt genomen en gevonden om dit op te schrijven en te delen.
Zelf ben ik ook een eerstegeneratiestudent, die niet uit een financieel rijk milieu komt, wel werd ik groot met een politieke, culturele en maatschappelijke bruikbare achtergrond.
Ook mijn vader was zóóóó trots en is helaas 8 dagen, nadat ik wist dat ik mijn doctoraal ging halen, onverwachts gestorven. Hij was er niet bij. Is wel 8 dagen héél trots geweest. Ook toen hij een keer mee was naar de universiteit en we op het Spui op een terras een stokbroodje boerenkaas hebben genoten.
Mijn oma was er wel bij toen ik afstudeerde. Mijn vader en mijn oma waren mijn grootste fans en door hen heb ik me altijd begrepen gevoeld.
Ja, dat was deels op de middelbare school en de universiteit soms anders. Wel heb ik nooit gedacht, dat ik er niet slim genoeg voor was. Geboden kansen heb ik weleens niet aangepakt, omdat ik die waarde er gewoon niet in herkende.
Inmiddels onder meer een doctoraal en een hbo master verder, studeer ik nu wat me 45 jaar geleden raakte: Psychologie. Doel: promotieonderzoek Levenslooppsychologie. Planning: nog 20 jaar 10 uur per week ...
Net als jij ben ik nu werkzaam in het onderwijs, maar dan voor "studerend werkend Nederland". Dagelijks ontmoet ik daar mensen die toch/toch weer hun kansen pakken. Waardevol om hen te mogen doceren en begeleiden.
Je interview over kansenongelijkheid bij EenVandaag, waar ook de mij goed bekende en gewaardeerde Jet Bussemaker aan meewerkte, gaf voor mij de kracht en waarde van je boek extra weer. Door jouw boek krijgt de student uit een achterstandsituatie een gezicht, waardoor de kans groeit, dat hier meer aandacht voor komt.
Ik heb nog wel een vraag: je geknok en letterlijke gevecht heb ik als dapper en moedig gelezen. Je "redding" komt mede door je vriendin en moeder, geef je ook aan. Je spreekt nu veel eerstegeneratiestudenten:
... Heb je hierdoor een actueel beeld, hoe de kansen liggen van meisjes uit (kans)arme achtergronden in onze samenleving? Wie biedt hen de uiteindelijk toch zo nodige ondersteuning?
Nogmaals, Milio, dank voor je boek en kracht die je in de samenleving brengt.
Hartelijke groet,
Helma Ketelaar
