Kerstwens: dat ieder kind beloftevol kan opgroeien en leven

Het is weer bijna kerst. Een feest, dat voor iedereen eigen herinneringen, betekenis, gedachten en verwachtingen heeft.

Kerst heb ik RK leren vieren. Met kerststal, die ik zo ook ga zetten, veel kaarsjes, een kerstboom en een rijke hoeveelheid muziek.

Ja, met een opa die organist dirigent was in de RK in Nederhorst én een gezin van 15 kinderen had, beleefde ik als oudste kleindochter in grote familie aantallen kerst mét muziek en feest bij opa en oma.

De kerk liet ik eerder los dan de muziek. Hoeveel jaren heb ik niet in de Schola van St. Jan in Laren met veel genoegen gezongen onder de bezielende leiding van Frans Dijkman. Dan kwamen we de tweede kerstdag in een zo donker mogelijke kerk, in het lang zwart gekleed met een brandend kaarsje de helemaal volle basiliek binnen. Sopranen, ik ook, voorop zingend: Once in Royal David's city  ... Zo rakend, dat zelfs mijn schoonouders uit die tijd meegingen naar de kerk om de muziek en sfeer te genieten.

Geregeld zong ik nog wel ergens een kerstconcert mee.
Dit jaar hebben we op mijn huidige koor La Muse s'Amuse het laatste uur voor onze kerstvakantie samen kerstliedjes gezongen. Heerlijk! Volgend jaar zingen we geloof ik een kerstconcert. Nu repeteren we voor ons concert van 22 mei 2023.

Deze kerst geniet ik na een mooi, maar vol jaar wat van de rust die kerst ook brengt. Natuurlijk zing ik en speel ik kerst op de piano. Het zingen gaat gelukkig, sinds die aanrijding 2019, weer goed en ik groei er weer in merk ik. Dat is echt zo fijn!

Én ... ik ga eerste kerstdag mijn gitaar weer stemmen. Met mijn nek durfde ik dat nog niet eerder aan. Zingen gaat nu weer goed, nu kijken hoe het mijn gitaar gaat.

Gisteren heb ik nog bij Gijs, mijn jong, mijn gedichten ingelezen in zijn studio. Wat een rijkdom om samen creatief bezig te kunnen zijn. We waren goed gefocust en hebben heerlijk samengewerkt.

Dan gaan ook de gedachten terug naar onze kerstvieringen als gezin. Ook toen hij nog klein was, bracht ik de muziek over.

Foto in het bezit van Helma Ketelaar

 

De herdertjes waren in het begin duidelijk zijn favoriet en mineur muziek moest ik echt achterwege laten. Dat was niet voor hem. 

Ook mijn jong bleek vanaf zijn geboorte een beloftevol kind en dat gun ik ieder kind.

Die herdertjes ga ik eerste kerstdag zeker weer spelen. Terwijl ik dit tik, realiseer ik me weer heel goed de ongelijkheid in Nederland en in de wereld. Laten we deze donkere dagen ook gebruiken om onze inzet voor elkaar te laten groeien.

Als ik mijn gitaar weer pak, doe ik dat met mijn kerstwens in gedachte:
ik wens de wereld toe, dat kinderen in kansrijke situaties geboren kunnen worden. Dat de kinderen hun talenten ongeremd enthousiast en geïnspireerd kunnen ontwikkelen. 

Overal op de wereld. 

We hebben nog een hele weg te gaan.
Het zou prachtig zijn als we met elkaar die wereldvrede, die daarvoor nodig is én de daarbij horende rijke natuur kunnen realiseren én blijven behouden.

🍀🐞Een waardevol kerstfeest gewenst🐞🍀

De rijkdom van 35 jaar ervaring

Vijfendertig jaar geleden was het ook een warme zomer. De temperatuurhoogte ben ik vergeten, de warmte niet. Ik beleefde die zomer de rijkdom van een gezonde en gewenste zwangerschap. Waarin ik toen met mijn man samen bewust en genietend toeleefde naar de komst van ons kind.

Een bewuste keuze om dit tijdens mijn studie te laten gebeuren, als de natuur wilde meewerken.
Door onze activiteiten konden we het in die periode zo inrichten, dat we er beiden als ouders voor ons kind konden zijn. Kinderopvang was er namelijk in die tijd alleen voor "gehandicapte bijstandmoeders" had ik ontdekt. Oftewel schaars en wij voldeden niet aan de eisen. Dat wilden we eigenlijk ook niet. We hebben in die tijd bewust gekeken naar een oplossing om samen ouder te kunnen zijn. Vonden we ook wel prettig. Dan kan de een, de ander zijn makke in de opvoeding weer mooi neutraliseren of aanvullen.

Door hoe het leven was gelopen, was mijn keuze om vooral nooit moeder te worden opeens onomkeerbaar veranderd in een intense behoefte aan het moederschap en vooral aan het bijdragen aan de maatschappij door op deze manier verantwoordelijkheid te nemen voor de nieuwe generatie. Volledig in het besef, dat het altijd vraag blijft, of het "je gegeven is".

Best bijzonder om in 1983 tijdens mijn studie Economische- en sociale geschiedenis aan de UvA daar tijdens colleges en tentamens zwanger rond te lopen. Ik had de rijkdom van een mij, nog altijd, dierbare schoonmoeder, die heel handig kleding kon maken. Vanuit plezier en aanvoelend wat bij mij paste, heeft ze me toen een mooie studenten zwangere outfit gemaakt. 

Naast mijn ouders en schoonouders, de meeste vriendinnen waren er nog lang niet aan toe, had ik toen nog een andere meer dan ervaren raadgever. Mijn geweldige oma. Zij baarde 15 kinderen binnen 19 jaar en barstte van de bruikbare tips en inzichten. Wat een rijkdom dat ik haar tot mijn 40ste in mijn leven mocht hebben.

 

Degelijk voorbereid leefde ik naar de bevalling toe. Dat ging wel anders dan nu. Vanuit tijdschriften, boeken en via mijn geweldige vroedvrouw bereidde ik me voor. Voor mij geen zwangerschapsgym, want dat leek me echt niets voor mij. Ik heb zo lang het ging de Hatha Yoga bij Crea in Amsterdam gevolgd en wekelijks gezwommen in de Lieberg in Hilversum. Gewoon baantjes, wat verder in de zwangerschap wel langs de rand. In een gewone bikini tot ergernis van mijn moeder en tot genoegen van mijn mede zwemmers die mijn buik, waar ik zo trots op was, wekelijks zagen groeien.

Over opvoeden, begeleiden et cetera, et cetera hebben mijn man en ik, als ouders, voor, tijdens en na de bevalling in die tijd vele gesprekken gehad. Dat was voor ons een waardevolle en belangrijke zaak. Nu na 35 jaar vind ik het zo mooi, dat de mens, die ooit in mijn buik groeide en die ik maanden gevoed heb, zo steeds meer zijn eigen persoonlijkheid heeft en ontwikkelt. Dat is wat er gebeurt als je kind langer op zichzelf leeft en woont en ook echt ruimte pakt/ervaart om zich als mens te ontwikkelen.

Wat me de afgelopen maanden extra geraakt heeft, is hoe, wat ik deed, ook zo doorwerkt. Dat er interesses in je kind (volwassen man) blijken te zitten, die je onbewust gevoed hebt. Dat weet je wel als ouder. Toch is het nu zo mooi om te zien en te ervaren, dat wat hem toen raakte, nu wordt meegenomen. Voor mij is dat soms als ouder een verrassing, wat dat dan weer is. Al heel vroeg zong ik voor hem, terwijl ik gitaar speelde. Zijn vader heeft ook veel muziek interesse. Dus, dat dat meegenomen werd, hadden we kunnen verwachten.

Zijn recente nieuwe kledingstijl vind ik mooi en ook verbazend. Volgens hem heeft die stijl ook raakvlakken met het feit, dat ik er netjes uitzag toen hij klein was. Ja, een baan eind jaren 80 in de IT vroeg mantelpakjes, bloesjes, hakken en panty's. Geen idee, dat mijn werkkleding zo'n invloed had.

Van de week vroeg hij mij naar een Magnificat, wat ik gezongen had met de Schola in de Sint-Jansbasiliek in Laren. Ik stond perplex. Hij was al aan het zoeken geweest en kon maar niet, die compositie vinden, die hem toen geraakt had. Toen "moest" hij als publiek mee naar de concerten waarin ik meezong. Hij heeft die muziek, terwijl ik thuis oefende, natuurlijk ook veel gehoord. Nooit heb ik kunnen bevroeden, dat het Magnificat van naar ik nu denk Andriessen hem zo zou raken en bijblijven.

Dat is een voorbeeld van de vele momenten van rijkdom van deze 35 jaar ervaring. 

Een ervaring waarvan wij helaas al heel diep hebben ervaren, 

dat deze niet vanzelfsprekend hoeft voort te duren. 

Dat geeft dit alles extra diepte.