Blijf dagdromen dromen en geniet je vandaag

Voor je het weet krijgt leven zomaar ritme of vorm. Dat komt doordat je soms even vergeet jouw leven op jouw manier te voeden. Dan vragen de dagelijkse zaken en de dagelijkse zorg al je aandacht en energie en lijkt het of het niet anders kan.

Dat zijn die fases waarop je levensweg recht lijkt, zonder kruispunten en afslagen naar waardevolle nieuwe ervaringen, kansen en onverwachte geluksmomenten. Waarop alles een soort van uitgestippeld en in beton gegoten lijkt. Dat is het niet, dat voelt soms zo.
 
De kansen en uitdagingen lijken dan weg en voor een ander. De strijkstok waarmee je warmte, diepte, verrassing en kleur aan je leven kunt geven, lijkt wel in je diepste verstopt en onvindbaar te zijn.

Dat is niet zo.
Je kunt die strijkstok altijd weer vinden en oppakken. Je kunt die strijkstok afstoffen en ter hand nemen. Je snaren een voor een stemmen, je strijkstok harsen en je adem laten landen. Gewoon diep van binnen. Zoals op deze zondagochtend. Luisterend naar de stilte en zelfs genietend van die ene kraai.

Laat je verrassen door de eerste toon, die uit je denkbeeldige cello te voorschijn komt. Diep, hoog, laag, traag, snel .... net wat past. En voel wat het met je doet. Waar word je geraakt? Wat opent zich? Welke beelden, geluiden en gevoelens ontstaan er in je hoofd, in je hart, in je lijf .... ?

Ga door, zoals het in je opkomt en geniet onbevangen van elke toon die er is, of die je even weglaat en die er mogelijk kan zijn en toch nooit komt. Want het is goed. Het is goed zoals het is en zoals het komt.

Dan merk je, dat je opent, want je dagdroomt weer. Je bent diep in jezelf aan het openen en alles wat op slot stond, komt stap voor stap voorzichtig weer te voorschijn.

Dat is de kracht van een toon op je (denkbeeldige) cello spelen. De kracht en de rijkdom die je je leven geeft, door te blijven dagdromen. Door je kansen te blijven voelen, te kunnen ervaren en opnieuw te durven ontdekken. Niet door op weg te gaan. Juist door jezelf van binnen te openen en van daaruit jouw leven te leven.

Blijf dromen

geniet je dagdromen,

blijf open

en geniet je vandaag.

Diep geraakt, tot tranen geroerd door "Hoe Kijkt Autisme"

Vandaag heb ik een groot cadeau gekregen. Zelf gemaakt door mijn 1.92 meter "kleine" broertje. Ik heb het cadeau de afgelopen tijd op internet langzaam zien ontstaan en vandaag mocht ik bij de opening het cadeau voor mijn gevoel "uitpakken".
Het cadeau? De fototentoonstelling van mijn broer Ivo Ketelaar: "Hoe kijkt autisme".

Mijn broer Ivo fotografeert voor mijn gevoel al zijn hele leven en ik wist wel, dat hij er sinds een aantal jaren weer actiever mee bezig was.

Een paar maanden geleden las ik, dat hij aan de expositie "Hoe Kijkt Autisme" werkte. Sinds een jaar of vier weet ik, dat Ivo zelf het syndroom van Asperger (een vorm van autisme) heeft. Daar hebben we wel eens over gesproken. Ik probeer me daar dan wel een beeld van te vormen. Dat blijkt toch lastiger dan ik dacht, weet ik nu.

Vandaag is me heel veel duidelijk geworden door het prachtige, mij diep rakende werk van mijn broer Ivo. De opening begon iets te vroeg, dus ik was nog niet binnen of ik hoorde mijn broer zijn tentoonstelling toelichten.

Hij sprak over zijn passie om duidelijk te maken hoe een autist zich soms voelt. Door samenwerking met de gemeente 's-Hertogenbosch en gesteund door onder meer zijn fotografie leraar en mede cursusgenoten is dit mooie werk ontstaan.
Ivo toonde op 1 april, geen grap, als sneak preview zijn eerste proefprint van de foto-expositie "Hoe Kijkt Autisme". Een foto met rakend onderschrift. Dat kenmerkt alle foto's van de expositie en maakt ook dat ze binnenkomen.

Nadat ik dit sneak preview gezien had, was ik wel echt nieuwsgierig geworden. Dus ik was blij, dat vandaag vandaag was en ik het werk eindelijk helemaal kon gaan zien. Nou, ja... zien.

Ik liep na de woorden van Ivo met de Franse vriendin van mijn zoon naar boven om het werk te bekijken. Haar Nederlands is al steeds beter, maar om de finesses van de onderschriften te begrijpen was er hier en daar een extra toelichting welkom. Daardoor keek ik nog beter dan ik anders al had gekeken naar de foto's en de onderschriften. Door het deels vertalen en nader toelichten kwam de expositie nog dieper binnen. Gevoed door de genen van mijn oude vader schoot ik meerdere malen vol, terwijl ik langs de foto's en de bijschriften liep.

Ivo, man, wat kwam dat binnen. Wat leerde ik je vanmiddag eindelijk echt kennen. Hoeveel onbegrip werd duidelijk! Ik ben altijd al gek op je, maar je geeft me nu de kans om je echt te begrijpen. Ik heb het je ook niet met droge ogen kunnen vertellen. Maar ja, jij hebt dezelfde vader, dus dat kennen we van elkaar.

Diep uit mijn hart heb ik het volgende aan je geschreven in je expositieboek:

"Hoe Kijkt Autisme" is naar mijn mening een foto-expositie, die rakend werkt om 

als autist begrepen te worden

en als niet- autist de autist te (gaan) begrijpen.

Bekijk de expositie tot 23 juni as. in Perron-3 te Rosmalen.

Openingstijden vind je op Hoe Kijkt Autisme
Ivo, super bedankt voor dit heldere, diep rakende beeld van autisme,

waardevol voor mij en vele anderen. 

Word ook ik oud(er)? Pa, ik mis je advies!

Van de week werd ik weer even politiek "teruggegooid", doordat ik na een avond lesgeven tijdens mijn terugreis Bas de Gaay Fortman en zijn kleinzoon Olivier op de radio hoorde over hun initiatief De Grondwetwijzer.

Zoals een aantal mensen van mij inmiddels wel weten, verwart deze tijd ook mij. Kijk ik ook politiek hier en daar wat verdwaasd om me heen. Daar houd ik eerlijk gezegd niet van, maar sinds kort is dat wel een beetje zo.
Toen ik 22 januari jl. mijn eerdere, politieke leidsman, Bas de Gaay Fortman, bij Buitenhof hoorde, kreeg ik een nostalgisch gevoel. De PPR, de club waar ik politiek in groot gebracht en geworden ben. De links liberale kant. Met stijl. Als we het dan toch over normen en waarden hebben met zijn allen. Niet alleen stijl, ook diepe overtuiging, diep van binnenuit en actie waar nodig.

Zo heb ik dat meegekregen van thuis. Mijn vader was met 65 jaar nog aan het wildplakken bij het station in Weesp voor de FNV. Later heb ik de politieagent nog gesproken, die hem aan heeft moeten houden. De agent was echt verward, twee mannen van 65 jaar in colbert aan het wildplakken bij het station! 

Die vader van mij had een sterk sociaal hart, dat hij omzette in actie en beleid. Daar heeft hij mij mee gevoed en dat bracht hem ook in mei 1980 bij de oprichting van de PPR jongeren in de Tagrijn in Hilversum. Die ik samen met een groep binnen de PPR had georganiseerd.

Bij dat nostalgische gevoel vroeg ik me af... zit dat in de leeftijd, of hoort dit bij mijn verwarring? Ik was indertijd voor de samenwerking die leidde tot Groen Links. Toch vond ik daar mijn draai niet en stapte ik na een jarenlange, partijloze periode, die ik als heel lastig heb ervaren, over naar mijn huidige partij. De Partij van de Arbeid.

Deze week werd ik dus weer in dat links, liberale herinneringsbad gedompeld, toen ik Bas en en zijn kleinzoon Olivier hoorde over hun boek en website De Grondwetwijzer. Weer met plezier en goed gevoel geïnteresseerd geluisterd.

Ben ik dan nu helemaal politiek in de war? Ik heb het in de afgelopen december wel zo ervaren. Voor nu ben ik er uit. Mijn coach uit mijn kaderopleiding PvdA staat verkiesbaar op plaats 18 van de PvdA. Ik ken haar als coach. Ze heeft ons toen ook geïntroduceerd in Brussel, waar ze een ruime politieke ervaring heeft opgedaan. Ik ken haar ook van het multi ethnisch vrouwen netwerk van de PvdA. En, zo is het toch, we kunnen ervaren sterke vrouwen met een groot hart goed gebruiken in Den Haag. Van Emine Bozkurt, want over deze vrouw heb ik het, weet ik, dat ik haar ook bij "haar" onderwerpen zie, als er even geen verkiezingen zijn. Dat waardeer ik ook erg in haar politieke optreden.

Kortom, ben je net als ik als je eerlijk bent wat politiek verward in deze tijd? Dan heb ik voor 15 maart aanstaande een welgemeend en in mijn ogen waardevol stemadvies voor je.

Ze is slim en heeft ruime ervaring.

Dit combineert ze met een warm sociaal hart.

Emine Bozkurt, plaats 18 PvdA.

Ondertussen ga ik mijn nostalgische, politieke gevoel verder onderzoeken..........  

Lieve Pa, wat had ik mijn gedub in deze tijd graag eens goed met je besproken..

Kiezen voor focus, is kiezen voor durf en loslaten.

Zonder keuzes kan voor je het weet je leven verglijden. Je bent druk, tenminste dat ervaar je zo, maar als je na een week of wat terug kijkt, is er vanuit de drukte weinig ontstaan. Het loslaten kan soms betekenen, dat je ook echt even weg moet. Ruimte in je hoofd en je hart. Eigenlijk gewoon even niets.

Het is bijna vijf jaar geleden, dat ik voor het eerst, ja toen pas :-),  heel bewust en eigenlijk ongelofelijk genietend een strandwandeling maakte in het mij zo dierbare Zandvoort. Ik was die ochtend eerst gaan hardlopen. Het was een prachtige, zonnige zondagochtend in januari. Die middag zou ik een mix dubbel tennispartij spelen in de wintercompetitie. Een soort onderlinge competie hier in de buurt. Die staat voor tennis en ontmoeten. 

De zon scheen zo lekker, het voelde zo fijn en open buiten. Dat was nou net wat ik nodig had. Niet in een hal bewegen. Buiten zijn. Ademen. Ruimte voelen. En als ik eerlijk ben, ook Helma (her)ontdekken.

Die dag ervoor was me 100% duidelijk geworden, dat mijn levensweg even alleen verder ging. Ik was nog benieuwd geweest, of er andere mogelijkheden waren, en of ik daar voor voelde. Dat was niet zo. Ook dan is de missie: loslaten, durven en focussen op mijn nieuwe weg. Ruimte pakken. Ik had een sterk gevoel, dat ik naar Zandvoort moest. Naar zee. Was dan ook erg blij, dat er iemand graag voor me inviel in de geplande tennispartij en ik ben voor het eerst bewust alleen naar Zandvoort gegaan. Ik had het niet verwacht, maar heb me daar toen zo rijk, rustig en Helma gevoeld. Die dag is echt de markering geworden van een sterke nieuwe start, gebaseerd op een manier van leven die bij mij past.

Die ervaring brengt mij steeds vaker naar het strand. Ga ook wel naar live muziek of hardlopen om los te laten en de focus weer scherp te krijgen. Ik merk steeds meer, dat deze openheid, en zeker in combinatie met een rustig strand, me zo van dienst is om te durven los te laten en die eigenlijk inmiddels wel bekende focus te volgen.

Terugkijkend op de laatste vijf jaar heeft me dat goed gedaan. Die regelmatige wandelingen met mezelf op een rustig strand. Dat geeft me mijn focus; het bevestigt me mijn weg. Ik herken het ook in de begeleiding van diverse coachees, hoe zij hun focus kiezend hun eigen weg zijn gegaan. Dit betekent ook voor hen durven en loslaten. Het is prachtig om soms jaren later te mogen ervaren, waar hen dit ook gebracht heeft. 

Ik vond het vijf jaar terug ook een hele stap om alleen naar Zandvoort te rijden. Nu doe ik zoveel meer in evenwicht alleen. Dat voelt rijk. Het hoeft niet alleen; het is soms wel heel goed.

De ruisende zee en de breedte van het strand

brengen mij los van al die andere in het dagelijks leven aanwezige terughoudende zaken 

naar wat echt belangrijk is voor mij. 

Mijn weg naar mijn levensdoel: een wijs oud wijf worden.

Verdiep je oprecht in de ander, voor je te makkelijk "Gelukkig nieuwjaar" wenst.

"Gelukkig nieuwjaar" (b)leek me vijf jaar terug een lastige uitspraak. Eigenlijk was ik het al bijna vergeten.... Dat doet me ook wel weer plezier, merk ik.
Vandaag schreef ik iemand in een lastige situatie een goede wens voor het nieuwe jaar. Dat was weer best een klus. Ik wilde vertrouwen en perspectief meegeven. Tegelijk vond ik het wel een pittige uitdaging om het zoals ik het bedoel te verwoorden, na alles wat 2016 die bekende had gebracht. Er kwam inmiddels een "vind ik leuk"reactie op. Ik hoop oprecht, dat het me gelukt is om die wens passend en van harte over te brengen.

Zelf heb ik ook wel ervaren, dat een "standaard"wens soms én lastig uit te spreken én lastig te ontvangen is. Het lijkt en blijft "marketing" :-) Luister en kijk naar de ander en verdiep je in haar/hem. Dat geldt ook bij een nieuwjaarswens.
Vijf jaar terug had ik, dacht ik, een goed oud en nieuw gevierd met mijn partner waar ik 8,5 jaar mijn leven mee deelde. Op de middag van nieuwjaar bleek hij met een andere, actieve blik de wereld in te kijken dan ik op dat moment had vermoed. Hij wilde liever met een ander verder.
Nou ... daar sta je de eerste middag van het jaar! Eerst mijn zoon afgebeld voor zijn nieuwjaarsbezoek. Even zelf bijkomen vond ik wel prettig. Kon ik ook even bedenken, hoe ik op het werk en op al die andere plaatsen anderen een "Gelukkig nieuwjaar" ging wensen en ook...  Hoe ik er zelf op kon reageren, als het me gewenst werd. Een ander kon immers ook niet weten, dat ik zo'n verrassende start van het jaar had meegemaakt.
Het heeft me wel nuchter in mijn jaarwisselingsbeleving gemaakt. Uiteindelijk wordt het iedere dag weer een nieuwe dag. Met nieuwe kansen en nieuwe inzichten.
Ik durf het nu bijna niet meer... Eindigen met een algemene nieuwjaarswens:-)
Daarom sluit ik deze blog af met een gedicht uit de bundel Moed, het museum van de poëzie. Met deze prachtige bundel heeft de sint mij onlangs heel blij gemaakt.

WAT JE NIET ZOU WILLEN

Wat je niet zou willen

is elke ochtend

als dezelfde ontwaken

maar wat je nog minder zou willen

is de avond te zien vallen 

met de ogen van de ochtend

Mimoza Ahmeti (Albanië 1963) 

is schrijfster en docent literatuur

Eigenlijk nog steeds een "werkstudent"!

Vandaag was ik onderweg naar Amsterdam om aan mijn zesde groep van deze week studiebegeleiding te geven. Die verzorg ik voor NCOI en Scheidegger. Daarnaast kende deze week nog drie groepen met diverse inhoudelijke lessen voor NCOI en Schoevers en heb ik op het gebied van Online marketing studenten digitaal van feedback voorzien namens LOI en NCOI.
Oftewel ik begeleid met veel plezier vele actieve studenten en geef hen ook inhoud mee. Dit levert mij energie én inspiratie. Zoveel verschillende mensen, met zoveel verschillende drives om hun vaak verschillende en diep gewenste doelen te halen.

De rit naar Amsterdam start ik altijd via de N201. Die heb ik al zo vaak gereden in de ochtend naar werk of een opdracht. Elke keer weer ervaar ik die rit alsof ik op vakantie ga. Ja, zelfs als er file staat.
Water... daar heb ik iets mee. Dat geeft ruimte en view en maakt me gelukkig. Als ik via de N201 rijd, zie ik maar liefst aan twee kanten water! Top! Voor alle milieuliefhebbers (net als ik), ik fiets, loop en wandel er ook heel regelmatig en graag.

Terwijl ik tussen het water doorrijd, krijg ik vanzelf ruime gedachten. Dat is ook nodig. Zeker zo aan het einde van het jaar past het om te overwegen, welke afslag ik bij een volgend kruispunt neem.
Ook reflecteren gaat me in de omgeving van water goed af. Waardevol om te kijken waar ik nu ben en waar ik naar toe wil.

Vandaag schoot ik opeens in de lach. Ja, ik heb plezier in wat ik doe. Het is mooi om eigen kennis en werk- en studie-ervaring door te geven en te delen met anderen, die zich ook aan het ontwikkelen zijn. Fantastisch omdat op twee terreinen te doen, die zo bij me passen. Het mooie is, dat ik van de groepen ook tegelijk zoveel moois terugontvang.

Ik mag dan wel ruim 50 jaar hier rond lopen. Feitelijk ben ik nog steeds een soort "werkstudent". Daarbij heb ik het erg naar mijn zin: het is werk vol inspiratie. Én het werk maakt het mogelijk dat ik weer en dus nog steeds, echt studeer. Gisteren besloten om daar na het afronden van mijn Master in Marketingmanagement over ongeveer een jaar (denk ik) ook vrolijk mee door te gaan. Ik ga me maar eens oriënteren hoe dat promoveren op de "Hetero van de Homo" realiseerbaar voor me wordt.

Stap voor stap en vol genietend van de weg met bij voorkeur regelmatig zicht op water.

Niet de eeuwige "student", maar de eeuwige "werkstudent'?

Lieve Ma, het spijt me zo.....

Lieve Ma,

Het is vandaag 7 jaar en 6 dagen geleden, dat u overleden bent. De laatste maanden woonde u met heel veel plezier in een verzorgingshuis. Dat heette toen nog zo. Precies in de maand, dat u bent overleden, is de zorg in het algemeen en ook daar veranderd. U hebt er heel goed gehad. U had alleen die zorg veel eerder nodig en het spijt me zo, dat dat me niet eerder gelukt is om u die te "geven". Over uw proces wil ik oprecht, "Het spijt me zo" zeggen.
In de krant en op de radio is vandaag het nieuws dat ouderen soms "onnodig" op de spoedeisende hulp terecht komen, omdat we (de maatschappij) ze gewoon te weinig zorg bieden. Feitelijk ging dat met u toen ook zo. Ik ben het nog niet vergeten.

Hoewel u door aantoonbare lichamelijke redenen uiterst vermoeid was en daardoor niet goed voor uzelf kon zorgen, kreeg zelfs deze mondige dochter u niet op een plaats waar u eigenlijk al lang hoorde: in een verzorgingshuis. Daar waar voor u dagelijkse zorg en gezelligheid was, die u zelf niet meer voor uzelf kon regelen. U wilde het wel, maar het ging echt niet meer. Dat kregen wij niet over het voetlicht.
Ondanks onze zorg, met liefde gegeven, en de thuiszorg, at en dronk u te weinig en zo heb ik u samen met mijn partner na een melding van de alarmcentrale, gelukkig droeg u uw alarm, thuis aangetroffen. Buiten bewustzijn op de grond liggend met natuurlijk uw Teletekst aan. De alarmcentrale had al geconstateerd, dat ze u alleen hoorden hijgen en verder geen contact met u kregen. Toch was dat geen reden om vast een dokter te bellen, ondanks uw historie. Dus waren wij een half uur later daar om voor u de ambulance te bellen. Midden in de nacht.
Terwijl wij ons dat toen niet konden voorstellen, was u een paar dagen later weer echt aanspreekbaar en vol humor. Een ervaren zuster in het ziekenhuis legde uit wat u beter wel en niet kon eten en dat dit echt door te weinig drinken en eten kwam. U was er ook gewoon te moe voor en wij konden dat blijkbaar met onze zorg en de thuiszorg zorg niet voldoende regelen.
Dankzij uw tocht naar de spoedeisende hulp in de ambulance hebben we wél een plek voor u in een verzorgingshuis kunnen regelen. Eerst tijdelijk. Dat was best zwaar voor u. En vrij snel koos u voor een kamer in dat verzorgingshuis. Dat was helemaal naar uw zin. Hoe lastig het ook voor u was uw andere woning in een keer helemaal op te geven. Maar ze waren er lief, zorgden voor u en u had hele gezellige tafeldames tijdens de warme maaltijd. Zelfs een vrouw van wel 17 jaar ouder die zorgde dat u aan tafel goed at. U genoot van de zorg, de gezelligheid, het thuis voelen en de nieuwe vriendschappen. Het gaf u ook ruimte om meer te leven. En ook een eigen leven te leven binnen het verzorgingshuis met leeftijdsgenoten. Wat begrepen jullie elkaar goed.
U had geen zorgen meer over uw vele TIA's, vermoeidheid en alle andere ongemakken. Ik besef, terwijl ik dit schrijf, dat onze maatschappij dat nu niet meer biedt. Er wordt gedacht dat alleen zo lang mogelijk thuiswonen goed is. Dat klopt als het past. Maar zodra ouderen net als u een stoel met twaalf jaar garantie in drie jaar verslijten door het hangen van de vermoeidheid, mag onze welvarende maatschappij haar ouderen wat anders bieden naar mijn idee.
Zelf hebt u voor zoveel ouderen gezorgd, als alphahulp, maar ook gewoon vanuit uzelf. Er was altijd wel iemand, die van uw zorg genoot. Ook voor ons stond u altijd klaar.

Drie uur voor u overleed hebt u de verzorging nog verteld hoe diep gelukkig u was met uw nieuwe levensplek en de welkome zorg. Hoe mooi is dat. Daar zijn we in ieder geval heel blij mee.

Vandaag de dag is die zorg, die u kreeg de laatste maanden, voor maar heel weinigen weg gelegd. Ik vraag me af, of we dat als welvarende maatschappij wel kunnen maken naar onze ouderen toe. Zorg op maat, thuis voor wie dat wil en kan en elders waar nodig en/of gewenst.... Het zou toch moeten kunnen. Dit blijft in mijn aandacht, dat weet u. Daar doe ik ook wat mee, dat weet u en dat heeft u me met Pa ook zo geleerd en voorgedaan. En mogelijk heeft dit uiten ook al wat effect.

Door het bericht in het nieuws vandaag dat ouderen soms "onnodig" op de spoedeisende hulp terecht komen, omdat we (de maatschappij) ze gewoon te weinig zorg bieden, moest ik erg aan u denken. Feitelijk ging dat toen met u ook zo.

Ik besefte bij het lezen en horen van dit nieuws zo goed, dat ik de benodigde en gewenste zorg ook voor u in die tijd, alleen kon regelen via de spoedeisende hulp.

Lieve Ma, dat spijt me zo...

Liefs Helma