Dagtochtje in Rotterdam met gids met roots

Let op, dit lijkt wel een kort uitjesverslag!

Natuurlijk ben ik wel eens in Rotterdam, even, geweest. Voor mijn werk, of doordat nota bene mijn eigen jong op eigen benen startte in Rotterdam.

Als historica, en bijna Amsterdamse, weet ik heus wel wat van de skyline, de havens, de aanpak mentaliteit, boekhandel Donner, het bombardement en de opbouw van de stad.

Maar als een vriendin, opgegroeid in Rotterdam Zuid uit een familie met een binnenschippersgeschiedenis, je "haar" Rotterdam laat zien en je wijst, waar de boot van haar vader lag, dan kijk je letterlijk je ogen uit.

  Foto Ina Boer

 

Ina vertelde me dat heel lang Het Witte Huis het hoogste punt van de skyline was, hoe Het Depot nu schittert, waar er gebasketbald werd door haar en waar ze die sport keek....
Dan voelt die stad me opeens heel anders.

Foto Ina Boer: voor Het Witte Huis

Die stad kent rust, leeft en heeft zoveel geschiedenis. Ik besefte weer eens hoe goed je soms in het buitenland in de rondte kijkt en hoe weinig je daar in eigen land de tijd voor neemt. Helemaal met een vriend(in) die in zo'n andere buurt/stad is opgegroeid, is dit zo leuk. Dan ga je je voorstellen, hoe het is om daar op te groeien en te leven.

In Rotterdam is nog steeds de scheidslijn, tussen wat wel en niet gebombardeerd is, te herkennen. Hier en daar lijkt (?) het bombardement wel heel precies uitgevoerd, want het postkantoor en het stadhuis staan nog overeind.

Foto Helma Ketelaar: Laurenskerk

Ook de oplossing om de collectie van het Museum van Boijmans Van Beuningen tijdens de verbouwing in Het Depot te plaatsen, vind ik indrukwekkend en zo passend bij mijn beeld van Rotterdam: industrieel, creatief en aanpakken. 

Foto Helma Ketelaar: Het Depot

Natuurlijk zag ik op een afstand de Euromast én kunst én water én havens.

Een grotere verrassing was de Noorse Sjømannskirke voor mij:

 

 

Foto: Helma Ketelaar

Foto: Helma Ketelaar

Rotterdam heeft als stad ook een heerlijke diversiteit aan mensen, terrassen en fantastische bruggen.

Volgens mij is hier wel uit te lezen dat dit dagtochtje smaakt naar meer.
Dank je wel, Ina!🙏🙏🙏
Die stad Rotterdam heeft me meer geraakt, dan ik vooraf had gedacht.

Eigenlijk nog steeds een "werkstudent"!

Vandaag was ik onderweg naar Amsterdam om aan mijn zesde groep van deze week studiebegeleiding te geven. Die verzorg ik voor NCOI en Scheidegger. Daarnaast kende deze week nog drie groepen met diverse inhoudelijke lessen voor NCOI en Schoevers en heb ik op het gebied van Online marketing studenten digitaal van feedback voorzien namens LOI en NCOI.
Oftewel ik begeleid met veel plezier vele actieve studenten en geef hen ook inhoud mee. Dit levert mij energie én inspiratie. Zoveel verschillende mensen, met zoveel verschillende drives om hun vaak verschillende en diep gewenste doelen te halen.

De rit naar Amsterdam start ik altijd via de N201. Die heb ik al zo vaak gereden in de ochtend naar werk of een opdracht. Elke keer weer ervaar ik die rit alsof ik op vakantie ga. Ja, zelfs als er file staat.
Water... daar heb ik iets mee. Dat geeft ruimte en view en maakt me gelukkig. Als ik via de N201 rijd, zie ik maar liefst aan twee kanten water! Top! Voor alle milieuliefhebbers (net als ik), ik fiets, loop en wandel er ook heel regelmatig en graag.

Terwijl ik tussen het water doorrijd, krijg ik vanzelf ruime gedachten. Dat is ook nodig. Zeker zo aan het einde van het jaar past het om te overwegen, welke afslag ik bij een volgend kruispunt neem.
Ook reflecteren gaat me in de omgeving van water goed af. Waardevol om te kijken waar ik nu ben en waar ik naar toe wil.

Vandaag schoot ik opeens in de lach. Ja, ik heb plezier in wat ik doe. Het is mooi om eigen kennis en werk- en studie-ervaring door te geven en te delen met anderen, die zich ook aan het ontwikkelen zijn. Fantastisch omdat op twee terreinen te doen, die zo bij me passen. Het mooie is, dat ik van de groepen ook tegelijk zoveel moois terugontvang.

Ik mag dan wel ruim 50 jaar hier rond lopen. Feitelijk ben ik nog steeds een soort "werkstudent". Daarbij heb ik het erg naar mijn zin: het is werk vol inspiratie. Én het werk maakt het mogelijk dat ik weer en dus nog steeds, echt studeer. Gisteren besloten om daar na het afronden van mijn Master in Marketingmanagement over ongeveer een jaar (denk ik) ook vrolijk mee door te gaan. Ik ga me maar eens oriënteren hoe dat promoveren op de "Hetero van de Homo" realiseerbaar voor me wordt.

Stap voor stap en vol genietend van de weg met bij voorkeur regelmatig zicht op water.

Niet de eeuwige "student", maar de eeuwige "werkstudent'?