Geniet van voorpret

Nog een maandje en dan ga ik heerlijk bijtanken in de Bourgogne. Daar kijk ik naar uit en als ik daar ben, ga ik zeker weer meer dan eens genieten van dat prachtige uitzicht op de Morvan.

Zicht op de Morvan vanuit Champallement

Ik heb er zin in zie ik in mijn huis. Op diverse plekken liggen of staan al wat spullen die meegaan. 

Vakantieboeken: allemaal mee?

Boeken om te lezen met diverse redenen. 

Ter inspiratie. Voor reflectie en om plannen te maken.
Om te ontspannen. Te schrijven. Te kleuren. 

Ja, ook digitaal gaat wel wat mee, maar een fysiek boek in de zon of schaduw.....

Basic vakantie genieten:-)

Natuurlijk gaat er een lading zonnecrème mee, die heb ik zelfs in
de schaduw nodig. Én mijn teenslippers et cetera, et cetera.

Persoonlijk kan ik van voorpret enorm genieten. Ik bedenk wat ik er ga doen. Hoe het voelt om daar te zijn. Wat ik ga ruiken. Hoe ik mogelijk weer ga genieten van dat verrassende lekkere eten in Vézelay.

Ik verheug me op mijn gîte op het domein Champagne Manoir waar ik me zo heerlijk ontspannen, thuis en welkom voel. Ga genieten van mijn heerlijke eigen plek en de gezellige gesprekken bij de table d'hôte op het domein. 

Echt een cadeau dat ik dat via een advertentie ooit heb ontdekt. Het past me helemaal om daar na een jaar werken, studeren en leven bij te tanken.

Het valt mee op dat anderen met voorpret soms heel anders omgaan. Die waarschuwen mij zelfs vaak, als ik vertel dat ik me ergens op verheug. Ik zou eens teleurgesteld kunnen worden... Hun gedachten zijn nu eenmaal anders dan die van mij. 

Natuurlijk kan wat je je voorstelt in werkelijkheid anders gaan.....  Feitelijk is dat zelfs meestal ook zo het geval. "Ja, en...?", denk ik dan. 

Als het minder leuk wordt, heb ik in ieder geval de voorpret al genoten. Wordt het wat ik dacht of hoopte? Heerlijk! Als het nóg leuker wordt dan ik eerst dacht, hoopte of voelde, is dat alleen maar extra mooi en waardevol. 

  

Kortom; 

een te genieten zomer gewenst: 

vooraf, in het hier en nu én na aanloop.  

Uitzicht vanaf het terras van mijn gîte.

******

1. idee 2. plan 3. uitvoeren!

Als je wat ouder wordt, ja, dat gebeurt mij ook, is 2 keer in de week kracht trainen belangrijk. Dat lees ik vaker, kan ik me voorstellen en dit neem ik mezelf dan ook al een tijdje voor.

Maar ja, ook mijn week heeft 7 dagen met elk 24 uur. Hoe dan?

Op zondag ben ik meestal rond 7 uur 1,5 uur in de sportschool actief. Heerlijk rustig, klein groepje, goede apparatuur en ik geloof dat ik dit al bijna 25 jaar doe. Daarvoor sportte ik ook, maar deze tak van sport doe ik, met een enkele onderbreking, nu bijna 25 jaar met veel plezier.

Een 2e keer in de week... past in deze fase van mijn leven blijkbaar niet. Die wijze lessen van de onderzoeken over kracht training en ouder worden.... zingen wel door mijn hoofd.

In mijn lessen over SMART

• Specifiek
• Meetbaar
• Acceptabel
• Realistisch
• Tijdgebonden

doelen stellen leer ik mijn studenten dat het wel een doel moet zijn dat bij je past.

Het idee was er dus en is specifiek..... 2 keer per week kracht trainen.

Dat is iedere week, van zondag tot en met zaterdag, meetbaar.

Acceptabel? Voor mij werkte het blijkbaar tot voor kort niet om 2 keer per week op de sportschool kracht training te doen. Hoe dan? Combineren met thuis trainen?!

Realistisch?
Die 2 dumbels liggen al jaren in de meterkast en kwamen er tot voor kort maximaal 1 keer per jaar uit.
Daar vond ik de sleutel. Hoe maak ik het thuis voor mij leuk om kracht training te doen? Die vraag zorgde voor surfen op het net.
Daar vond ik mij passende dumbeloefeningen met een stepbankje én  ja... Ik heb mezelf getrakteerd op zo'n mooi stepbankje. (Dat de rest van de dag op mijn kantoor soms handig is om even wat van de lesvoorbereidingen op te leggen)
Realistisch?
Jazeker, al moest ik dus wel echt even wachten op het stepbankje... wel bijna een maand. Na die maand ging ik op hakken naar de sauna. Om uit de sauna ontspannen een van mijn hakken in een gat van de weg te steken.... Inderdaad "gevallen vrouw" met bezeerde enkels. Geen handig moment dus om met mijn step kracht training te starten. Mijn enkelellende viel gelukkig mee en is 99% hersteld inmiddels.
Dus.. nu is het helemaal realistisch.
Inmiddels heb een paar weken 1 of 2 keer per week, soms past de sportschool even niet, met veel plezier mijn kracht trainingen hier thuis gedaan. Zijn zo ingepast en eigen geworden, dat een verzwikte enkel me ook niet meer tegen gaat houden.

Tijdsgebonden: ja, 2 keer per week kracht vanaf nu elke week.
Én in de zomer blijft het bankje wel thuis maar mogen de dumbels 2 weken mee naar Frankrijk. Gewoon elke week 2 keer kracht trainen op de in die week passende vorm.

Heerlijk om te doen én met veel resultaat op een voor mij leuke manier in relatief weinig tijd.

Of ik niet naar buiten wil? Ja natuurlijk.
Degenen die mij kennen en/of regelmatig online zien en lezen, weten wel beter.
Dit buitenmens vermaakt zich buiten met tennis, hardlopen, wandelen, fietsen, roeien en straks weer buiten zwemmen.... Heerlijk! Nu extra lekker!

Want.....

de krachttraining

zingt niet meer 

in mijn hoofd

het idee

werd plan

én

kent uitvoer! 

*******************

"rokjesweer" en mannenmode in de zomer

Zojuist keek ik op het internet na, wanneer de zon vandaag tevoorschijn komt. Die hebben ze ons immers voorspeld. Mijn vandaag geplande hardlopen doe ik nu eenmaal dan graag in het zonnetje.

Het zonnetje komt morgen meer dan vandaag, zag ik net. Mijn studiebreak maak ik straks dus in de tweede helft van de middag, want dan is er de meeste kans op de zon.

Ik keek even  naar beneden op de pagina en zag de waardering van weeronline voor de diverse activiteiten vandaag. Hardlopen stond niet in het gescoorde rijtje.

Wel "rokjesweer". 

Natuurlijk een leuk term voor mooi weer. Ik kan ook niet wachten tot ik weer genietend van het weer in een rokje naar buiten kan. Tegelijk zette het me aan het denken....

We zijn toch nog niet zo ver met de emancipatie dacht ik toen. "Rokjesweer" is immers een door mannen bedachte term. Ontstaan vanuit een genieten van mannen.

Daar is op zich niets mis mee. Genieten is belangrijk in het leven. Ik heb alleen net eens even gekeken naar de mode voor mannen voor deze zomer en teruggedacht naar welke mannenkleding ik uit kijk als het mooi weer is.... Het is er wel, maar over het algemeen...

Dus wat mij betreft een oproep aan onze mannen:

kleed je met "rokjesweer" eens zo aan

dat degenen, die graag naar je kijken

ook graag naar je kijken.

Heerlijke zomer gewenst!

Ivo, mijn grote "kleine" broer(tje), toont ons hoe hij kijkt

Mijn broertje, Ivo, 2 jaar jonger en centimeters langer dan ik, toont vanaf vandaag nog meer hoe hij naar de wereld kijkt. Hoe hij zich daar bij voelt. Dat doet hij niet als iedereen. Zijn beelden en toelichting brengen ons dichter bij elkaar.
Ik begrijp mijn broer, waar ik heel gek op ben, gelukkig nu veel beter. Net zoals ik veel herinneringen van vroeger hierdoor beter begrijp en kan proberen aan te voelen.
Zijn boek heet "Hoe kijkt autisme".

Pas een jaar of 6 terug leerde ik, dat mijn broer Ivo in 2011 te horen kreeg, dat hij het syndroom van Asperger heeft. Dat is heel, ja hoe zeg ik het, jammer en tegelijk verhelderend. Vanaf toen kon er ook meer begrip groeien tussen ons, deze broer en zus, die heel gek zijn op elkaar. En elkaar ondanks dat niet zo begrepen.

Twee jaar terug heb ik voor het eerst de foto's van "Hoe kijkt autisme"van Ivo gezien in Rosmalen. Die tentoonstelling werd op 7 mei 2017 door de wethouder Paul Kagie geopend.

Foto Mark Luijckx

Dat was een rakende kennismaking voor mij met de foto's, die de afgelopen twee jaar inmiddels door velen zijn gezien en beleefd. Mijn eerste kennismaking met deze foto's hebben mij tot tranen geroerd.

Geroerd, door te ervaren hoe mijn broer het leven ziet en beleeft. Anders dan ik. Deze foto's hebben me veel begrip en meer inzicht opgeleverd.




Vandaag hebben de foto's een plaats gekregen in een mooi boek. Tijdens de diverse tentoonstellingen in Nederland van "Hoe kijkt Autisme" ontstond daar vraag naar.

Dus nu zijn er niet alleen de lezingen van Ivo en de tentoonstelling, die door het land reist, ook in het boek zijn Ivo's waarnemingen te beleven.

Ik merk zelf dat deze foto's het gesprek tussen mijn broer en mij verbreedt, vergemakkelijkt en verdiept. Ik ben er heel blij mee. 




De secretaris generaal Erik Gerritsen van het Ministerie van VWS was er vandaag ook blij mee. Ivo heeft de heer Erik Gerritsen vandaag in het midden van een kleine pop-up tentoonstelling van "Hoe kijkt autisme"op het Ministerie van VWS zijn boek mogen aanbieden.

Bij de ontvangst van het boek door de secretaris generaal bleek zijn interesse. 
Ivo toont de heer Erik Gerritsen ook de pop-up tentoonstelling van vandaag. 
De secretaris generaal zei toe, dat er nog een meerdaagse tentoonstelling later op het ministerie wordt ingericht.


Het was prachtig om als "kleine" grote, oudere zus van Ivo trots hierbij aanwezig te zijn.
Mooi dat hij zijn foto-hobby die hij al vanaf de lagere school heeft nu zo waardevol inzet.

De spiegel

              Het wordt tijd
              Het is tijd
              Het is de tijd
              Het is mijn tijd

              Leven doe je niet

alleen

              Leven kleurt je
              Door wie je bent
              Door wie je kent

   Door wat je vindt

   Door wat men vindt

   Door wat je vindt

   Van wat men vindt

                                                         

 Dat geeft een pad

 Een levenspad

 Dat op een dag

 Rijker is

Wijdser is
Kleuriger is
Avontuurlijker is
Stralender is

Doordat je ziet
Open kijkt
Echt kijkt
En ziet....

 

Moeders wil is wet, De Groenteman en De Zwabber

De Zwabber was jarenlang mijn metafoor om mijn levenskeuzes aan af te meten.

Jarenlang vormde het beeld van de huisvrouwen, die vanaf het balkon van hun portiekflat, met de zwabber in de hand, ons, hun kinderen uitzwaaiden als we naar school gingen, een herinnering in mijn leven. Niet alleen een herinnering. Ook wel een soort angstbeeld.

Het beeld dat in mijn omgeving zo begin, midden jaren 60 bijna overal was. De radio kende een belangrijke plaats in dat leven. Nog lang niet overal was televisie. Zelf keek ik dat vaak bij mijn vriendinnetje Marrie, want wij hadden toen nog geen televisie.

De radio was wel overal en die stond ook overal aan. In "mijn" omgeving natuurlijk op de KRO, want de periode waar ik het hier over heb, kent nog een strakke verzuiling. 

Welk vriendinnetje ik ook ophaalde voor de lagere school, toen nog meisjesschool, overal stond die radio aan. Afgestemd op Moeders wil is wet, met daarin dat herkenbare programma van De Groenteman. Wie herinnert zich niet : "Cha, cha cha, wat zullen we eten?

Het was de tijd waarin de melkboer bij ons in de portiekflat "op de trap" kwam met zijn melkbus. Mijn moeder kocht dan, net als de andere vrouwen zonder koelkast, afgemeten melk in haar melkkoker. Dat werd thuis dan direct gekookt en daarna was het vechten om de room, die dat opleverde. 

Het was tussen die portfiekflats overigens heerlijk spelen, dat was beslist een hele mooie kant van het wonen daar. We hadden achter en tussen de flats veel speelruimte en wij kinderen konden daar heerlijk, niet verzuild ingedeeld, veel samen buitenspelen. 

Ik zal een jaar of zeven zijn geweest, toen ik weer eens op weg was naar school en achterom keek om nog even te zwaaien naar mijn moeder. Die stond daar als altijd met de zwabber in haar hand mij uit te zwaaien. Naast haar zwaaiden nog meer vrouwen hun kinderen uit. Ik zag dus iets, wat ik al jaren dagelijks zag. 

Toch...... overviel me op die ene dag een gevoel, dat ik tot de dag van vandaag herken en dat een belangrijke rol heeft gespeeld en speelt in mijn leven.

Al die moeders waren thuis, al die moeders zwaaiden ons uit. Mét Zwabber...... 
Ik dacht: "Die vrouwen zwaaien alleen maar uit? En dan.....?"

Zo jong als ik toen nog was, kon en kan ik me niet voorstellen dat ik voor uitzwaaien (Met Zwabber) en thuisblijven op deze aardkloot terecht was gekomen. 

Hoe dan? Ik had geen idee hoe ik dan zou gaan leven. Ik had niet echt een rolmodel voor ogen en in de buurt. Maar ik wist wel: Niet Zo!

Vanaf dat moment heb ik menige levenskeuze als volgt afgewogen:

Leidt dit tot een "Zwabber op een balkon"? 

Ja of nee?

Met wie heb ik het genoegen? Met het FD ?!

Als marketeer heb ik mij niet ingeschreven in het "bel mij niet" register. Niet dat ik zo graag "plat"gebeld word. Ik vind het vanuit mijn marketingervaring en -professie wel interessant hoe de diverse merken hun telefonische acquisitie aanpakken.

In mijn marketinglessen hebben we het vaak over merken en branding. Dan komt ook de (online) service ter sprake. Misschien is het waardevol de callcenters daar ook wat vaker in te betrekken. Persoonlijk vind ik de callcenters die er zijn, vaak een gemiste kans. Ik vraag me weleens af hoe de medewerkers door hun managers en die weer door klanten worden gebrieft.

Sinds kort lees ik naast (betalend) De Correspondent weer regelmatig online artikelen van het FD. Vanuit mijn studieachtergrond, economische en sociale geschiedenis aan de UvA, mijn zakelijke werk en politieke kleur bieden de artikelen van het FD me vaak een blikverruimende ervaring. Daar hou ik ook wel van. Ik had ook al even gekeken, welke abonnementsvormen het FD heeft. Ik kom immers niet voor niets ook uit de uitgeverswereld en snap heel goed, dat voor niets de zon opgaat.

Aangezien ik binnenkort eerst de scriptie van mijn tweede master echt wil opstarten, Master in Marketingmanagement bij NCOI, heb ik bij het FD op dit moment nog geen abonnement. Eerst de lesweken voor studerend werkend Nederland afronden en het theoriegedeelte van mijn scriptie op papier, had ik bedacht. Dan heb ik alvast weer een paar weken wat artikelen van het FD gelezen en kijk ik welke abonnementsvorm me past.

Deze week werd ik in mijn gedachtegang ingehaald. Als ik niet oplet, wordt mijn gedachtegang daar ook door bepaald. Ik werd gebeld. Mogelijk volgt er bij de lezer herkenning. Toen ik opnam hoorde ik: 

• enorme herrie
• veel gelach
• drukte
• een beller, die niet eens zijn naam zegt
• laat staat namens wie hij belt.

Persoonlijk denk ik dan direct; wie is hier die opdrachtgever? Weet die wel hoe dit gaat? Ik heb zelf maar gevraagd met wie ik het genoegen had en namens wie. 
Namens het FD. Nou, als we het over branding hebben.... dan past dit niet voor mij bij het beeld dat ik van het FD heb. Dan heeft het FD heel erg veel geluk, dat het waar is wat ik tegen die "student"(?) zei, dat ik op inhoud en tijd op een mij passend tijdstip zelf een keuze maak uit de diverse FD abonnementen.

Dagen later loop ik me eigenlijk nog steeds te verbazen.... Met wie had ik immers het genoegen? Iemand namens het FD.......

PS Tijdens het schrijven van deze blog werd ik gebeld door iemand namens het GFK voor het kijkonderzoek. Dat was naar mijn idee een prettig normaal gesprek waar we woensdag even verder op doorgaan. Zo kan het dus ook :-)