vrijdag 7 december 2018

Met wie heb ik het genoegen? Met het FD ?!

Als marketeer heb ik mij niet ingeschreven in het "bel mij niet" register. Niet dat ik zo graag "plat"gebeld word. Ik vind het vanuit mijn marketingervaring en -professie wel interessant hoe de diverse merken hun telefonische acquisitie aanpakken.

In mijn marketinglessen hebben we het vaak over merken en branding. Dan komt ook de (online) service ter sprake. Misschien is het waardevol de callcenters daar ook wat vaker in te betrekken. Persoonlijk vind ik de callcenters die er zijn, vaak een gemiste kans. Ik vraag me weleens af hoe de medewerkers door hun managers en die weer door klanten worden gebrieft.

Sinds kort lees ik naast (betalend) De Correspondent weer regelmatig online artikelen van het FD. Vanuit mijn studieachtergrond, economische en sociale geschiedenis aan de UvA, mijn zakelijke werk en politieke kleur bieden de artikelen van het FD me vaak een blikverruimende ervaring. Daar hou ik ook wel van. Ik had ook al even gekeken, welke abonnementsvormen het FD heeft. Ik kom immers niet voor niets ook uit de uitgeverswereld en snap heel goed, dat voor niets de zon opgaat.

Aangezien ik binnenkort eerst de scriptie van mijn tweede master echt wil opstarten, Master in Marketingmanagement bij NCOI, heb ik bij het FD op dit moment nog geen abonnement. Eerst de lesweken voor studerend werkend Nederland afronden en het theoriegedeelte van mijn scriptie op papier, had ik bedacht. Dan heb ik alvast weer een paar weken wat artikelen van het FD gelezen en kijk ik welke abonnementsvorm me past.

Deze week werd ik in mijn gedachtegang ingehaald. Als ik niet oplet, wordt mijn gedachtegang daar ook door bepaald. Ik werd gebeld. Mogelijk volgt er bij de lezer herkenning. Toen ik opnam hoorde ik: 
  • enorme herrie
  • veel gelach
  • drukte
  • een beller, die niet eens zijn naam zegt
  • laat staat namens wie hij belt.
Persoonlijk denk ik dan direct; wie is hier die opdrachtgever? Weet die wel hoe dit gaat? Ik heb zelf maar gevraagd met wie ik het genoegen had en namens wie. 
Namens het FD. Nou, als we het over branding hebben.... dan past dit niet voor mij bij het beeld dat ik van het FD heb. Dan heeft het FD heel erg veel geluk, dat het waar is wat ik tegen die "student"(?) zei, dat ik op inhoud en tijd op een mij passend tijdstip zelf een keuze maak uit de diverse FD abonnementen.

Dagen later loop ik me eigenlijk nog steeds te verbazen.... Met wie had ik immers het genoegen? Iemand namens het FD.......

PS Tijdens het schrijven van deze blog werd ik gebeld door iemand namens het GFK voor het kijkonderzoek. Dat was naar mijn idee een prettig normaal gesprek waar we woensdag even verder op doorgaan. Zo kan het dus ook :-)

dinsdag 27 november 2018

Vooruit kijken met de goede zaken van 2018 in je hart

Nu de dagen donker worden, groeit direct het verlangen naar een nieuwe start. Dromen over een nieuw jaar waar zoveel van terecht gaat komen. Het valt me op, dat ik er al heel wat mensen over gehoord heb.

Nieuw jaar, nieuwe plannen, nieuwe kansen. Kansen op geluk, dat diploma, dat nieuwe huis, die nieuwe reis, nieuwe sport, meer muziek, eindelijk doen wat je van plan bent.

Ook dit jaar, 2018, doen we veel en gebeurt ons veel. Als we niet opletten, doen we het haast onopgemerkt. Vervliegen die mooie momenten nog sneller dan onze posts erover op Instagram of Facebook.
Gemiste kansen zijn dat eigenlijk.


Hoe mooi is het om in de herfst en aan het begin van de donkere dagen van het jaar te beseffen wat mooi is/was in 2018. Wat je heeft verrast en geraakt. Wat had je niet verwacht en was er zo maar onverwacht. Zovele, dierbare (kleine) geluksmomenten die voorbij vliegen. Geluksmomenten die vragen om aandacht en gezien/gehoord/gevoeld te worden. Geluksmomenten, die als basis kunnen dienen voor 2019. Dit zijn blijkbaar zaken, die belangrijk voor je zijn.


Maak tijd en ruimte om jouw eigen reflectie op 2018 waardevol te maken. Met niet alleen de grote dingen, juist ook die rakende, kleinere gebeurtenissen en ervaringen. Schrijf ze op en laat ze op je in werken. Dat gaat prachtig in deze tijd. Gewoon bij een kaarsje, een lampje, op een bankje, alleen of met een ander tot je door laten dringen wat er zo mooi was.

Mooie gedachten, gevoelens en inzichten om te laten gisten, rijpen en uitgroeien naar een uitzicht op een nieuwjaar waar jij je stempel opzet. Met plezier en actief jouw stempel opzet. Want mooie dingen vragen vaak inzet, bij voorkeur vanuit passie. Dan houd je het langer vol, want volhouden is voor een gewenst resultaat vaak van belang. Dat zit niet alleen in doen, dat zit ook in volhouden van focus, aandacht, durven, horen, voelen en zien.

Pak je tijd om je mooie momenten te koesteren
Voel, zie, hoor wat voor jou van waarde is
Zet het in voor 2019
Suc6


zondag 19 augustus 2018

De rijkdom van 35 jaar ervaring

Vijfendertig jaar geleden was het ook een warme zomer. De temperatuurhoogte ben ik vergeten, de warmte niet. Ik beleefde die zomer de rijkdom van een gezonde en gewenste zwangerschap. Waarin ik toen met mijn man samen bewust en genietend toeleefde naar de komst van ons kind.

Een bewuste keuze om dit tijdens mijn studie te laten gebeuren, als de natuur wilde meewerken.
Door onze activiteiten konden we het in die periode zo inrichten, dat we er  beiden als ouders voor ons kind konden zijn. Kinderopvang was er namelijk in die tijd alleen voor "gehandicapte bijstandmoeders" had ik ontdekt. Oftewel schaars en wij voldeden niet aan de eisen. Dat wilden we eigenlijk ook niet. We hebben in die tijd bewust gekeken naar een oplossing om samen ouder te kunnen zijn. Vonden we ook wel prettig. Dan kan de een, de ander zijn makke in de opvoeding weer mooi neutraliseren of aanvullen.

Door hoe het leven was gelopen, was mijn keuze om vooral nooit moeder te worden opeens onomkeerbaar veranderd in een intense behoefte aan het moederschap en vooral aan het bijdragen aan de maatschappij door op deze manier verantwoordelijkheid te nemen voor de nieuwe generatie. Volledig in het besef, dat het altijd vraag blijft, of het  "je gegeven is".
Best bijzonder om in 1983 tijdens mijn studie Economische- en sociale geschiedenis aan de UvA daar tijdens colleges en tentamens zwanger rond te lopen. Ik had de rijkdom van een mij, nog altijd, dierbare schoonmoeder, die heel handig kleding kon maken. Vanuit plezier en aanvoelend wat bij mij paste, heeft ze me toen een mooie studenten zwangere outfit gemaakt. 

Naast mijn ouders en schoonouders, de meeste vriendinnen waren er nog lang niet aan toe, had ik toen nog een andere meer dan ervaren raadgever. Mijn geweldige oma. Zij baarde 15 kinderen binnen 19 jaar en barstte van de bruikbare tips en inzichten. Wat een rijkdom dat ik haar tot mijn 40ste in mijn leven mocht hebben.
Degelijk voorbereid leefde ik naar de bevalling toe. Dat ging wel anders dan nu. Vanuit tijdschriften, boeken en via mijn geweldige vroedvrouw bereidde ik me voor. Voor mij geen zwangerschapsgym, want dat leek me echt niets voor mij. Ik heb zo lang het ging de Hatha Yoga bij Crea in Amsterdam gevolgd en wekelijks gezwommen in de Lieberg in Hilversum. Gewoon baantjes, wat verder in de zwangerschap wel langs de rand. In een gewone bikini tot ergernis van mijn moeder en tot genoegen van mijn mede zwemmers die mijn buik, waar ik zo trots op was, wekelijks zagen groeien.

Over opvoeden, begeleiden et cetera, et cetera hebben mijn man en ik, als ouders, voor, tijdens en na de bevalling in die tijd vele gesprekken gehad. Dat was voor ons een waardevolle en belangrijke zaak. Nu na 35 jaar vind ik het zo mooi, dat de mens, die ooit in mijn buik groeide en die ik maanden gevoed heb, zo steeds meer zijn eigen persoonlijkheid heeft en ontwikkelt. Dat is wat er gebeurt als je kind langer op zichzelf leeft en woont en ook echt ruimte pakt/ervaart om zich als mens te ontwikkelen.

Wat me de afgelopen maanden extra geraakt heeft, is hoe, wat ik deed, ook zo doorwerkt. Dat er interesses in je kind (volwassen man) blijken te zitten, die je onbewust gevoed hebt. Dat weet je wel als ouder. Toch is het nu zo mooi om te zien en te ervaren, dat wat hem toen raakte, nu wordt meegenomen. Voor mij is dat soms als ouder een verrassing, wat dat dan weer is. Al heel vroeg zong ik voor hem, terwijl ik gitaar speelde. Zijn vader heeft ook veel muziek interesse. Dus, dat dat meegenomen werd, hadden we kunnen verwachten.

Zijn recente nieuwe kledingstijl vind ik mooi en ook verbazend. Volgens hem heeft die stijl ook raakvlakken met het feit, dat ik er netjes uitzag toen hij klein was. Ja, een baan eind jaren 80 in de IT vroeg mantelpakjes, bloesjes, hakken en panty's. Geen idee, dat mijn werkkleding zo'n invloed had.

Van de week vroeg hij mij naar een Magnificat, wat ik gezongen had met de Schola in de Sint-Jansbasiliek in Laren. Ik stond perplex. Hij was al aan het zoeken geweest en kon maar niet, die compositie vinden, die hem toen geraakt had. Toen "moest" hij als publiek mee naar de concerten waarin ik meezong. Hij heeft die muziek, terwijl ik thuis oefende, natuurlijk ook veel gehoord. Nooit heb ik kunnen bevroeden, dat het Magnificat van naar ik nu denk Andriessen hem zo zou raken en bijblijven.
Dat is een voorbeeld van de vele momenten van rijkdom van deze 35 jaar ervaring. 
Een ervaring waarvan wij helaas al heel diep hebben ervaren, 
dat deze niet vanzelfsprekend hoeft voort te duren. 
Dat geeft dit alles extra diepte.




zaterdag 20 mei 2017

Blijf dagdromen dromen en geniet je vandaag

Voor je het weet krijgt leven zomaar ritme of vorm. Dat komt doordat je soms even vergeet jouw leven op jouw manier te voeden. Dan vragen de dagelijkse zaken en de dagelijkse zorg al je aandacht en energie en lijkt het of het niet anders kan.

Dat zijn die fases waarop je levensweg recht lijkt, zonder kruispunten en afslagen naar waardevolle nieuwe ervaringen, kansen en onverwachte geluksmomenten. Waarop alles een soort van uitgestippeld en in beton gegoten lijkt. Dat is het niet, dat voelt soms zo.
 
De kansen en uitdagingen lijken dan weg en voor een ander. De strijkstok waarmee je warmte, diepte, verrassing en kleur aan je leven kunt geven, lijkt wel in je diepste verstopt en onvindbaar te zijn.

Dat is niet zo.
Je kunt die strijkstok altijd weer vinden en oppakken. Je kunt die strijkstok afstoffen en ter hand nemen. Je snaren een voor een stemmen, je strijkstok harsen en je adem laten landen. Gewoon diep van binnen. Zoals op deze zondagochtend. Luisterend naar de stilte en zelfs genietend van die ene kraai.

Laat je verrassen door de eerste toon, die uit je denkbeeldige cello te voorschijn komt. Diep, hoog, laag, traag, snel .... net wat past. En voel wat het met je doet. Waar word je geraakt? Wat opent zich? Welke beelden, geluiden en gevoelens ontstaan er in je hoofd, in je hart, in je lijf .... ?

Ga door, zoals het in je opkomt en geniet onbevangen van elke toon die er is, of die je even weglaat en die er mogelijk kan zijn en toch nooit komt. Want het is goed. Het is goed zoals het is en zoals het komt.

Dan merk je, dat je opent, want je dagdroomt weer. Je bent diep in jezelf aan het openen en alles wat op slot stond, komt stap voor stap voorzichtig weer te voorschijn.

Dat is de kracht van een toon op je (denkbeeldige) cello spelen. De kracht en de rijkdom die je je leven geeft, door te blijven dagdromen. Door je kansen te blijven voelen, te kunnen ervaren en opnieuw te durven ontdekken. Niet door op weg te gaan. Juist door jezelf van binnen te openen en van daaruit jouw leven te leven.

https://www.google.nl/search?q=lou+reed+perfect+day&ie=utf-8&oe=utf-8&client=firefox-b-ab&gfe_rd=cr&ei=VTAhWefcM5Pc8AeQmLOQDg

Blijf dromen
geniet je dagdromen,
blijf open
en geniet je vandaag.


zondag 7 mei 2017

Diep geraakt, tot tranen geroerd door "Hoe Kijkt Autisme"

Vandaag heb ik een groot cadeau gekregen. Zelf gemaakt door mijn 1.92 meter "kleine" broertje. Ik heb het cadeau de afgelopen tijd op internet langzaam zien ontstaan en vandaag mocht ik bij de opening het cadeau voor mijn gevoel "uitpakken".
Het cadeau? De fototentoonstelling van mijn broer Ivo Ketelaar: "Hoe kijkt autisme".
Mijn broer Ivo fotografeert voor mijn gevoel al zijn hele leven en ik wist wel, dat hij er sinds een aantal jaren weer actiever mee bezig was.

Een paar maanden geleden las ik, dat hij aan de expositie "Hoe Kijkt Autisme" werkte. Sinds een jaar of vier weet ik, dat Ivo zelf het syndroom van Asperger (een vorm van autisme) heeft. Daar hebben we wel eens over gesproken. Ik probeer me daar dan wel een beeld van te vormen. Dat blijkt toch lastiger dan ik dacht, weet ik nu.

Vandaag is me heel veel duidelijk geworden door het prachtige, mij diep rakende werk van mijn broer Ivo. De opening begon iets te vroeg, dus ik was nog niet binnen of ik hoorde mijn broer zijn tentoonstelling toelichten.

Hij sprak over zijn passie om duidelijk te maken hoe een autist zich soms voelt. Door samenwerking met de gemeente 's-Hertogenbosch en gesteund door onder meer zijn fotografie leraar en mede cursusgenoten is dit mooie werk ontstaan.
Ivo toonde op 1 april, geen grap, als sneak preview zijn eerste proefprint van de foto-expositie "Hoe Kijkt Autisme". Een foto met rakend onderschrift. Dat kenmerkt alle foto's van de expositie en maakt ook dat ze binnenkomen.
Nadat ik dit sneak preview gezien had, was ik wel echt nieuwsgierig geworden. Dus ik was blij, dat vandaag vandaag was en ik het werk eindelijk helemaal kon gaan zien. Nou, ja... zien.

Ik liep na de woorden van Ivo met de Franse vriendin van mijn zoon naar boven om het werk te bekijken. Haar Nederlands is al steeds beter, maar om de finesses van de onderschriften te begrijpen was er hier en daar een extra toelichting welkom. Daardoor keek ik nog beter dan ik anders al had gekeken naar de foto's en de onderschriften. Door het deels vertalen en nader toelichten kwam de expositie nog dieper binnen. Gevoed door de genen van mijn oude vader schoot ik meerdere malen vol, terwijl ik langs de foto's en de bijschriften liep.

Ivo, man, wat kwam dat binnen. Wat leerde ik je vanmiddag eindelijk echt kennen. Hoeveel onbegrip werd duidelijk! Ik ben altijd al gek op je, maar je geeft me nu de kans om je echt te begrijpen. Ik heb het je ook niet met droge ogen kunnen vertellen. Maar ja, jij hebt dezelfde vader, dus dat kennen we van elkaar.

Diep uit mijn hart heb ik het volgende aan je geschreven in je expositieboek:
"Hoe Kijkt Autisme" is naar mijn mening een foto-expositie, die rakend werkt om 
als autist begrepen te worden
en als niet- autist de autist te (gaan) begrijpen.
Bekijk de expositie tot 23 juni as. in Perron-3 te Rosmalen.
Openingstijden vind je op Hoe Kijkt Autisme
Ivo, super bedankt voor dit heldere, diep rakende beeld van autisme,
waardevol voor mij en vele anderen. 

vrijdag 24 februari 2017

Word ook ik oud(er)? Pa, ik mis je advies!


Van de week werd ik weer even politiek "teruggegooid", doordat ik na een avond lesgeven tijdens mijn terugreis Bas de Gaay Fortman en zijn kleinzoon Olivier op de radio hoorde over hun initiatief De Grondwetwijzer.

Zoals een aantal mensen van mij inmiddels wel weten, verwart deze tijd ook mij. Kijk ik ook politiek hier en daar wat verdwaasd om me heen. Daar houd ik eerlijk gezegd niet van, maar sinds kort is dat wel een beetje zo.
Toen ik 22 januari jl. mijn eerdere, politieke leidsman, Bas de Gaay Fortman, bij Buitenhof hoorde, kreeg ik een nostalgisch gevoel. De PPR, de club waar ik politiek in groot gebracht en geworden ben. De links liberale kant. Met stijl. Als we het dan toch over normen en waarden hebben met zijn allen. Niet alleen stijl, ook diepe overtuiging, diep van binnenuit en actie waar nodig.

Zo heb ik dat meegekregen van thuis. Mijn vader was met 65 jaar nog aan het wildplakken bij het station in Weesp voor de FNV. Later heb ik de politieagent nog gesproken, die hem aan heeft moeten houden. De agent was echt verward, twee mannen van 65 jaar in colbert aan het wildplakken bij het station! 
Die vader van mij had een sterk sociaal hart, dat hij omzette in actie en beleid. Daar heeft hij mij mee gevoed en dat bracht hem ook in mei 1980 bij de oprichting van de PPR jongeren in de Tagrijn in Hilversum. Die ik samen met een groep binnen de PPR had georganiseerd.



Bij dat nostalgische gevoel vroeg ik me af... zit dat in de leeftijd, of hoort dit bij mijn verwarring? Ik was indertijd voor de samenwerking die leidde tot Groen Links. Toch vond ik daar mijn draai niet en stapte ik na een jarenlange, partijloze periode, die ik als heel lastig heb ervaren, over naar mijn huidige partij. De Partij van de Arbeid.


Deze week werd ik dus weer in dat links, liberale herinneringsbad gedompeld, toen ik Bas en en zijn kleinzoon Olivier hoorde over hun boek en website De Grondwetwijzer. Weer met plezier en goed gevoel geïnteresseerd geluisterd.

Ben ik dan nu helemaal politiek in de war? Ik heb het in de afgelopen december wel zo ervaren. Voor nu ben ik er uit. Mijn coach uit mijn kaderopleiding PvdA staat verkiesbaar op plaats 18 van de PvdA. Ik ken haar als coach. Ze heeft ons toen ook geïntroduceerd in Brussel, waar ze een ruime politieke ervaring heeft opgedaan. Ik ken haar ook van het multi ethnisch vrouwen netwerk van de PvdA. En, zo is het toch, we kunnen ervaren sterke vrouwen met een groot hart goed gebruiken in Den Haag. Van Emine Bozkurt, want over deze vrouw heb ik het, weet ik, dat ik haar ook bij "haar" onderwerpen zie, als er even geen verkiezingen zijn. Dat waardeer ik ook erg in haar politieke optreden.

Kortom, ben je net als ik als je eerlijk bent wat politiek verward in deze tijd? Dan heb ik voor 15 maart aanstaande een welgemeend en in mijn ogen waardevol stemadvies voor je.

Ze is slim en heeft ruime ervaring.
Dit combineert ze met een warm sociaal hart.

Ondertussen ga ik mijn nostalgische, politieke gevoel verder onderzoeken..........  
Lieve Pa, wat had ik mijn gedub in deze tijd graag eens goed met je besproken..

vrijdag 13 januari 2017

Kiezen voor focus, is kiezen voor durf en loslaten.


Zonder keuzes kan voor je het weet je leven verglijden. Je bent druk, tenminste dat ervaar je zo, maar als je na een week of wat terug kijkt, is er vanuit de drukte weinig ontstaan. Het loslaten kan soms betekenen, dat je ook echt even weg moet. Ruimte in je hoofd en je hart. Eigenlijk gewoon even niets.
Het is bijna vijf jaar geleden, dat ik voor het eerst, ja toen pas :-),  heel bewust en eigenlijk ongelofelijk genietend een strandwandeling maakte in het mij zo dierbare Zandvoort. Ik was die ochtend eerst gaan hardlopen. Het was een prachtige, zonnige zondagochtend in januari. Die middag zou ik een mix dubbel tennispartij spelen in de wintercompetitie. Een soort onderlinge competie hier in de buurt. Die staat voor tennis en ontmoeten. 

De zon scheen zo lekker, het voelde zo fijn en open buiten. Dat was nou net wat ik nodig had. Niet in een hal bewegen. Buiten zijn. Ademen. Ruimte voelen. En als ik eerlijk ben, ook Helma (her)ontdekken.

Die dag ervoor was me 100% duidelijk geworden, dat mijn levensweg even alleen verder ging. Ik was nog benieuwd geweest, of er andere mogelijkheden waren, en of ik daar voor voelde. Dat was niet zo. Ook dan is de missie: loslaten, durven en focussen op mijn nieuwe weg. Ruimte pakken. Ik had een sterk gevoel, dat ik naar Zandvoort moest. Naar zee. Was dan ook erg blij, dat er iemand graag voor me inviel in de geplande tennispartij en ik ben voor het eerst bewust alleen naar Zandvoort gegaan. Ik had het niet verwacht, maar heb me daar toen zo rijk, rustig en Helma gevoeld. Die dag is echt de markering geworden van een sterke nieuwe start, gebaseerd op een manier van leven die bij mij past.

Die ervaring brengt mij steeds vaker naar het strand. Ga ook wel naar live muziek of hardlopen om los te laten en de focus weer scherp te krijgen. Ik merk steeds meer, dat deze openheid, en zeker in combinatie met een rustig strand, me zo van dienst is om te durven los te laten en die eigenlijk inmiddels wel bekende focus te volgen.

Terugkijkend op de laatste vijf jaar heeft me dat goed gedaan. Die regelmatige wandelingen met mezelf op een rustig strand. Dat geeft me mijn focus; het bevestigt me mijn weg. Ik herken het ook in de begeleiding van diverse coachees, hoe zij hun focus kiezend hun eigen weg zijn gegaan. Dit betekent ook voor hen durven en loslaten. Het is prachtig om soms jaren later te mogen ervaren, waar hen dit ook gebracht heeft. 

Ik vond het vijf jaar terug ook een hele stap om alleen naar Zandvoort te rijden. Nu doe ik zoveel meer in evenwicht alleen. Dat voelt rijk. Het hoeft niet alleen; het is soms wel heel goed.

De ruisende zee en de breedte van het strand
brengen mij los van al die andere in het dagelijks leven aanwezige terughoudende zaken 
naar wat echt belangrijk is voor mij. 
Mijn weg naar mijn levensdoel: een wijs oud wijf worden.